#Blogoscars Top 3: Hallucinogenic Wonderlands

 

The Congress, Why don't you play in hell, Spring Breakers

#Blogoscars Top 3: Chasing Cars

 Her, Spring Breakers, Jeune et Jolie

♬ If I lay here If I just lay here Would you lie with me and just forget the world? ♬

#Blogoscars Top3: Jesus Saves

 

La Grande Belezza, Spring Breakers, Don Jon

Σινεμά ντυμένο σε neon χρώματα.

Τις τελευταίες εβδομάδες μας απασχολούν όλο και περισσότερο ταινίες που λούζουν την βία τους με neon φωτισμούς, υπογραμμίζοντας ή/και αποθεώνοντας την pop διάσταση της βίας. Από την μία, το Spring Breakers του Harmony Korine κορυφώνει την συγκαλυμμένη μιζέρια του με μία έκρηξη φωσφορίζουσων αποχρώσεων που σκανδαλίζει το μάτι ενώ, από την άλλη, το Only God Forgives του Nicolas Winding Refn κρύβει μέσα σε ένα φανταχτερό περιτύλιγμα πορνογραφικής, σχεδόν, βίας το γεγονός ότι δεν έχει ουσιαστικά τίποτα να πει.

Όσο κι αν αυτό φαντάζει, όμως, καινούριο ή πρωτόγνωρο, μια σύντομη περιήγηση στην κινηματογραφική κουλτούρα μπορεί εύκολα να αποδείξει ότι οι έντονες, φωσφορίζουσες αποχρώσεις ήταν πάντα παρούσες όταν έπρεπε να τονιστεί η βία ή να ντυθεί ψυχρά μια ατμόσφαιρα, που έκρυβε τον κίνδυνο κάτω από την πολύχρωμη επιφάνεια. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, οι neon επιγραφές πάντα ζωγράφιζαν τα πρόσωπα στα χρώματα του πάθους όταν οι λέξεις δεν ήταν δυνατό (ή επιτρεπτό) να ειπωθούν ή όταν, απλά, τίποτα δεν μπορούσε να εκφράσει την πραγματική διάσταση των συναισθημάτων. Αυτό που στο Only God Forgives κατέληξε να είναι μια απλή "απάτη", υπήρξε για άλλους ένα καθόλα χρήσιμο κινηματογραφικό εργαλείο. Κι επειδή, ο καλύτερος τρόπος για να αποδειχτεί αυτό είναι να ανατρέξουμε στις ίδιες τις ταινίες, αυτά είναι τα κινηματογραφικά neon στιγμιότυπα που αγαπήσαμε, από τον "Δεσμώτη του Ιλίγγου" (επάνω φωτό) και την "Suspiria" μέχρι τον "Πυρετό το Σαββατόβραδο" και τους "Γεννημένους δολοφόνους". Σβήσε τα φώτα.

Mid-Year Top 10: Οι ταινίες που προηγούνται στην κούρσα για τα καλύτερα φιλμ της χρονιάς.

Πολεμικές τέχνες, ξέφρενα πάρτι στην Florida των 2010'ς και την ρετρό Αμερική των "roaring 20s" και ισχυρά καλλιτεχνικά οράματα είτε από καταξιωμένους είτε από σκηνοθέτες που παλεύουν ακόμα να μεταδώσουν στο κοινό το προσωπικό τους στιλ αποτελούν ένα αξιόλογο δείγμα ταινιών από το οποίο θα προκύψουν στο τέλος της χρονιάς οι καλύτερες των καλύτερων (γκουχ blogoscars γκουχ). Αν και ακόμα είναι νωρίς (παραδοσιακά, το δεύτερο μισό της κινηματογραφικής χρονιάς κρύβει τις μεγαλύτερες εκπλήξεις), το Frame Game επιχειρεί να κοιτάξει πίσω στον χρόνο και να ξεχωρίσει τις ταινίες που του δημιούργησαν τα μεγαλύτερα συναισθήματα, ανεξαρτήτως είδους, προέλευσης ή μεγέθους παραγωγής. Φυσικά, τα σχόλια είναι ανοιχτά για να μοιραστείς κι εσύ μαζί μας ποιες ταινίες σου τράβηξαν μέχρι τώρα περισσότερο την προσοχή. Διαφωνίες, όπως πάντα, καλοδεχούμενες.

Photo Album της εβδομάδας: Mothafuckin' Spring Breakers Y'all του Harmony Korine

Ταινία που κρατά την καλύτερη σκηνή της για να την ντύσει με μια μπαλάντα της Britney Spears δεν δικαιούται κάτι λιγότερο από το χειροκρότημα. Οι επαναλαμβανόμενες λέξεις, το αποπροσανατολιστικό μοντάζ, το κανιβάλισμα των MTV προτύπων με την φανταχτερή ψυχρότητα των neon φωτισμών και τέσσερις sexy πρώην παρθένες που εγκαταλείπουν για πάντα την αθωότητά τους: Ο Harmony Korine με το Spring Breakers είναι τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά από την αρχή της καριέρας του. Βγάζει νόημα; Δεν έχει καν σημασία.