#Blogoscars Top 3: Hallucinogenic Wonderlands

 

The Congress, Why don't you play in hell, Spring Breakers

Οι φεστιβαλικές αγάπες της χρονιάς.

Αντί ετήσιας ανασκόπησης, το Frame Game επέλεξε φέτος απλά να παρουσιάσει σε δύο δόσεις μέσα στην χρονιά (για το πρώτο και το δεύτερο μισό του 2013) τις είκοσι ταινίες που αγάπησε περισσότερο, σε τυχαία σειρά. Ή μάλλον, τις είκοσι ταινίες που αγάπησε περισσότερο εκτός από εκείνες τις ιδιαίτερες καλλιτεχνικές και "πειραγμένες" περιπτώσεις, τις οποίες αποφάσισε να παρουσιάσει σε ένα εορταστικό, ξεχωριστό ποστ, αυτό που ήδη ξεκίνησες να διαβάζεις αγαπητέ, τυχερέ αναγνώστη. Με μερικά από αυτά τα φιλμ να αποτελούν ταινίες που θα κάνουν την επίσημη κινηματογραφική κυκλοφορία τους μέσα στο 2014 (ανυπομονούμε) και μερικά απλώς να χαρακτηρίζονται ως φεστιβαλικά διαμάντια για απαιτητικούς θεατές (δεν ελπίζουμε καν για διανομή), αυτές είναι δέκα (συν μία) ακόμη μοναδικές ταινίες για όσους αποφασίσουν να κινηθούν σε πιο σκοτεινά, κινηματογραφικά μονοπάτια. (Ή αλλιώς, τα φιλμ που αγαπάμε αλλά δεν περιμένουμε να λατρέψουν πολλοί)

Venice Review: Why don't you play in hell? (Jigoku de naze warui). Ο Σιόν Σόνο τιμά το σινεμά όπως μόνο εκείνος μπορεί.

Πόσες παράλληλες ιστορίες τρέχουν στο "Why don't you play in hell?"; Πολλές! Πάρα πολλές! Για την ακρίβεια, είναι εντυπωσιακό πώς όλος αυτός ο (υποτιθέμενος) αχταρμάς δεν καταρρέει στο κεφάλι του Σόνο παρά δουλεύει προς όφελός του, κάνοντας το φιλμ ένα από τα καλύτερα της καριέρας του! Μπορείτε να παραμείνετε, ήσυχοι. Μετά την αποτυχία του "Land Of Hope", ο Σιόν Σόνο βρίσκει το τρελό, αγαπητό του mojo και το επικυρώνει με (σχεδόν κυριολεκτικά) ποτάμια αίματος!