Newsflash, μέρος ένατο: "No Dessert!"

Τι κάνει ένα πρωτοσέλιδο "πιασάρικο"; Είναι η αποκλειστικότητα; Είναι η δίψα για αίμα; Είναι το μυστήριο που αποκαλύπτεται κι ας μην ήξερες πριν από λίγο ούτε καν την ύπαρξή του; Ή μήπως είναι η έκφραση ακριβώς του κατάλληλου πράγματος την κατάλληλη στιγμή, ακριβώς σαν την... οργή του Θυμού για την απουσία επιδορπίου στο φαγητό της Riley στο "Inside Out" της Disney; Ίσως τίποτα από τα παραπάνω, ίσως και όλα αυτά ταυτόχρονα. Το μόνο σίγουρο, όμως, είναι ότι σε κάθε περίπτωση αυτή ακριβώς η σκηνή της έντυπης ενημέρωσης αποτελεί την στιγμή της αλήθειας, της αναλαμπής, της ξαφνικής ενημέρωσης, του πανικού και τελικά της αποκάλυψης. Τώρα, πού είναι τοπ αναθεματισμένο επιδόρπιό μου;

12 ταινίες για τους μήνες: Η έκδοση του 2016

Την πρώτη φορά που επιχείρησα αυτό το κινηματογραφικό "ημερολόγιο", ήταν επειδή ήθελα απλά να συντάξω μια δωδεκάδα ταινιών, όπου κάθε φιλμ αντιστοιχούσε σε ένα μήνα, δημιουργώντας ένα σύνολο ιστοριών, όπου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο κάθε μήνας σημάδεψε έντονα μια ομάδα ανθρώπων και μια ολόκληρη ζωή. Την επόμενη χρονιά, συνειδητοποίησα ότι κάτι τέτοιο δημιουργούσε απρόβλεπτα, ένα ολόκληρο σύμπαν όπου ιστορίες συνυπήρχαν και εξελίσσονταν με κοινό αφηγηματικό άξονα όχι απλά τις ίδιες ημερομηνίες αλλά και ένα ολόκληρο σύνολο παραγόντων που απλά κωδικοποιούνταν στην μελαγχολία, την ζέστη, το φως, την παγωνιά, την αισιοδοξία ενός μήνα. Την τρίτη χρονιά, είχα πια πειστεί ότι κάτι τέτοιο αξίζει να εξερευνάται κάθε χρόνο και να αποκαλύπτει γωνίες μιας σινεφιλικής πραγματικότητας, που είναι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά η μία από την άλλη. Πλέον, για πέμπτη χρονιά (στο τέλος του κειμένου, θα βρεις και τα links για τις προηγούμενες εκδόσεις), το Frame Game δημιουργεί το δικό του κινηματογραφικό ημερολόγιο και σε προσκαλεί να μοιραστείς μαζί του τις ενστάσεις, τις διαφωνίες και τις επιπλέον προτάσεις σου για το μέλλον. Καλή χρονιά!

Οι φεστιβαλικές αγάπες της χρονιάς: η έκδοση του 2015.

Αντί ετήσιας ανασκόπησης, το Frame Game επέλεξε φέτος (όπως και πέρυσι) απλά να παρουσιάσει σε δύο δόσεις (για το πρώτο και το δεύτερο μισό του 2015) τις είκοσι ταινίες (συν honorable mentions) που αγάπησε περισσότερο μέσα στην χρονιά, σε τυχαία σειρά. Ή μάλλον, τις είκοσι ταινίες που αγάπησε περισσότερο μέσα στην χρονιά εκτός από εκείνα τα φιλμ που λάτρεψε αλλά συνάντησε σε φεστιβάλ (η χρονιά περιλάμβανε επισκέψεις σε Βερολίνο, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και ανελέητο preview streaming) και τα οποία ακόμα δεν έχουν αποκτήσει επίσημη διανομή αλλά αναμένεται να "συστηθούν" με το κοινό μέσα στο 2016. Μερικές από αυτές αποτελούν ιδιαίτερες καλλιτεχνικές και "πειραγμένες" περιπτώσεις, μερικές έχουν ήδη εξασφαλίσει την κυκλοφορία τους μέσα στην προσεχή χρονιά, μερικές δεν πρόκειται καν να καταφέρουν να βρουν τον δρόμο τους προς τις αίθουσες αλλά θα ανακαλυφθούν εν καιρώ ξανά μέσω εναλλακτικών μεθόδων κυκλοφορίας. Σε κάθε περίπτωση, αυτές είναι οι δέκα ταινίες από τα φεστιβάλ, για τις οποίες το Frame Game ανυπομονεί να ξαναέρθει σύντομα σε επαφή. Κρατήστε σημειώσεις.

Best of 2015, Μέρος Δεύτερο: Οι ταινίες που έκλεψαν τις εντυπώσεις (Αύγουστος-Δεκέμβριος)

Κάθε τέλος του χρόνου αποφεύγω να κάνω αυστηρή top 10 λίστα, αφενός γιατί υπάρχουν ακόμα πολλές ταινίες που θα ήθελα να δω πριν την τελική κατάταξη και αφετέρου γιατί οι μνήμες είναι ακόμα νωπές, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει δίκαιη (αλλά πάντα με τα δικά μου προσωπικά κριτήρια) τελική αξιολόγηση. Παρόλα αυτά, λίγο πριν το τέλος του ημερολογιακού έτους, όπως έγινε και για το πρώτο μισό του 2015, το Frame Game επιχειρεί να κοιτάξει πίσω στον χρόνο και να ξεχωρίσει τις ταινίες ανεξαρτήτως είδους, προέλευσης ή μεγέθους παραγωγής που κατέγραψαν στην μνήμη τα περισσότερα συναισθήματα ή/και έκαναν την καρδιά να χτυπήσει γρηγορότερα. To καλύτερο δε στοιχείο αυτής της χρονιάς είναι ότι σε κάθε μα κάθε ταινία της λίστας υπάρχουν μεμονωμένες σκηνές που με κάνουν να ανατριχιάζω και μόνο στην σκέψη τους όσο συναγωνίζονται για το μεγαλύτερο καρδιοχτύπι ή την συγκίνηση της χρονιάς. Αυτό θα πει σινεμά. Σε κάθε περίπτωση, αυτά είναι τα δέκα (και μερικά επιπλέον honorable mentions) φιλμ που αγάπησε πολύ το Frame Game τους τελευταίους έξι μήνες. Φυσικά, τα σχόλια είναι ανοιχτά για να μοιραστείς κι εσύ μαζί μας ποιες ταινίες σου τράβηξαν μέχρι τώρα περισσότερο την προσοχή. Διαφωνίες, όπως πάντα, καλοδεχούμενες, ενδεχομένως και αναγκαίες. 

The Poster's on the Wall, Vol.I: Οι κινηματογραφικοί ήρωες είναι σινεφίλ

Από έναν άνθρωπο που αγαπά εξίσου την pop κουλτούρα και την cult κληρονομιά του κινηματογράφου, όπως ο Quentin Tarantino, δεν αποτελεί έκπληξη η ανακάλυψη αναφορών στις λεπτομέρειες των κάδρων του, όπως, για παράδειγμα, η πληθώρα ιταλικών posters για cult θρίλερ και gialli της δεκαετίας του 1970 στους τοίχους των πρωταγωνιστών τού "Death Proof". Επίσης, δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη ενός πιο hipster και κινηματογραφικά διψασμένου "Amazing Spider-Man" από την εμφάνιση των posters τού "Rear Window" του Άλφρεντ Χίτσκοκ (στην πρώτη ταινία) και του "Blow-Up" του Michelangelo Antonioni (στο sequel, κεντρική φωτό) στους τοίχους τού δωματίου του Πίτερ Πάρκερ! Ταυτόχρονα, η αφίσα του "Rocky" μέσα από τον καθρέφτη του John Travolta στο "Saturday Night Fever" μαρτυρά όχι μόνο το κινηματογραφικό του γούστο αλλά και τα ίδια τα χαρακτηριστικά της personna του. Για να μην μιλήσουμε για τον Yasujirô Ozu και την ατέλειωτη χρήση αφισών δυτικών ταινιών στα φιλμ του!

#tiff56: To απόλυτο σκονάκι για το 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το The Frame Game (και η σελίδα του στο FB) παραδίνεται άνευ όρων στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο σταδιακά τα τελευταία χρόνια έχει απομακρυνθεί από την πολλή λάμψη και τον θόρυβο και έχει προσανατολιστεί περισσότερο την κατεύθυνση πανοράματος παγκόσμιου κινηματογράφου και ανακάλυψης, αναδεικνύοντας την διοργάνωση σε ένα φεστιβαλικό best-of της χρονιάς που στόχο έχει να αποκαλύψει σε εκείνον που αγαπάει τον κινηματογράφο τι συμβαίνει ΤΩΡΑ στον κόσμο της μεγάλης οθόνης. Είναι μια προσέγγιση που περιέχει πολύ ρίσκο και τόλμη και απαιτεί ανάλογη προσέγγιση και από τον θεατή, καθώς τον καλεί να απομακρυνθεί τις περισσότερες φορές από όλα όσα θεωρεί ασφαλή στο σινεμά, όμως ταυτόχρονα προσφέρει και μια μοναδική ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει κανείς τις νέες τάσεις αφήγησης και τις θεματικές που προβληματίζουν νέους και καταξιωμένους σκηνοθέτες αυτή την στιγμή στον χώρο. Το να ξεχωρίσει κανείς ταινίες μέσα στον πλούσιο χαμό των προτάσεων είναι κάτι από την φύση του ακατόρθωτο, όμως θα προσπαθήσουμε να ομαδοποιήσουμε τις (προσωπικές πάντα) επιλογές σε τρεις κατηγορίες: τις προφανείς επιλογές (για όσους δεν έχουν μεγάλη υπομονή στην εξερεύνηση του προγράμματος), τις ανακαλύψεις (για όσους έχουν μεγαλύτερη διάθεση πειραματισμού και αναζήτησης του καινούριου) και τις επιλογές για τους τολμηρούς θεατές, με όλα εκείνα τα έργα που φλερτάρουν με την πειραματική φόρμα και αποτελούν τον ιδανικό τόπο συνάντησης των ανήσυχων σινεφίλ. Επειδή ακόμα και αυτό είναι πολύ δύσκολο, στο τέλος ακολουθούν ακόμα περισσότερες προτάσεις. Καλό φεστιβάλ!

Mid-year Top10: Οι καλύτερες ταινίες του πρώτου μισού του 2015

Κάθε Ιούλιο, το Frame Game κοιτάει τις κινηματογραφικές του σημειώσεις και ξεχωρίζει τις ταινίες που αξίζει να κρατήσει στην μνήμη του από τους πρώτους μήνες του ημερολογιακού έτους. Παραδοσιακά, το πρώτο μισό της χρονιάς δεν προσφέρει τα δυνατότερα χαρτιά της σεζόν (τα οποία συνήθως αρχίζουν να εμφανίζονται στις κινηματογραφικές αίθουσες από Σεπτέμβρη και μετά), ωστόσο, αυτή η χρονική στιγμή είναι μια κατάλληλη ευκαιρία για να εξερευνηθούν οι τάσεις ενός φιλμικού έτους και να διαπιστωθεί αν οι φιλμικοί οιωνοί είναι ικανοί για να μας προϊδεάσουν για τα καλύτερα. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλής ετυμηγορία σχετικά  με την τελική ποιότητα της χρονιάς, όμως, είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι στην μέχρι τώρα δεκάδα βρίσκουν θέση σχεδόν όλα τα genres, από την κωμωδία και την τραχιά ταινία δράσης μέχρι την επιστημονική φαντασία, τον αγνό, ρετρό τρόμο και όλα τα ενδιάμεσα, πιθανά "μπασταρδεμένα" είδη. Σημειώνοντας ότι η κατάταξη στο πρώτο μισό του έτους γίνεται με χαλαρά κριτήρια που συνυπολογίζουν διεθνείς κυκλοφορίες και φεστιβαλικές εγχώριες προβολών ταινιών, ας δούμε ποια φιλμ (σε τυχαία σειρά) είναι πιθανά να κατακτήσουν μία θέση στην τελική λίστα των καλύτερων ταινιών της (πλουραλιστικής) χρονιάς, πάντα σύμφωνα με τα υποκειμενικά, προσωπικά μου κριτήρια). Ενστάσεις δεκτές στα σχόλια, όπως και επιπλέον προτάσεις.

Cannes Watch 2015: Σημειώσεις από το 68ο Φεστιβάλ των Καννών

Τις τελευταίες 12 μέρες, το Frame Game παρακολουθούσε τις εξελίξεις του φετινού φεστιβάλ των Καννών, κρατώντας σημειώσεις για τους επόμενους, κινηματογραφικούς μήνες και ανανεώνοντας την επιθυμητή watchlist του με ταινίες από όλα τα παράλληλα τμήματα. Τελικά, την Κυριακή το βράδυ, δόθηκαν τα βραβεία της τελετής λήξης με μεγάλο νικητή, μάλλον απρόσμενα, το "Dheepan" του Jacques Audiard αλλά και τον Γιώργο Λάνθιμο να λαμβάνει το βραβείο της επιτροπής (την τρίτη καλύτερη διάκριση, βασικά) για το "The lobster" του με μεγάλη χαρά. Ακολουθεί ολόκληρη η λίστα των βραβείων, όπως αναρτήθηκε στο επίσημο site του φεστιβάλ (http://bit.ly/1Kfl0bq)

Χρυσός Φοίνικας: DHEEPAN του Jacques AUDIARD

Grand Prix: SAUL FIA (SON OF SAUL) του László NEMES

Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας: HOU Hsiao-Hsien για το NIE YINNIANG (THE ASSASSIN)

Βραβείο καλύτερου σεναρίου: Michel FRANCO για το CHRONIC

Βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας εξ-ημισείας: Emmanuelle BERCOT για το MON ROI  της MAÏWENN / Rooney MARA για το CAROL του Todd HAYNES

Βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας: Vincent LINDON για το LA LOI DU MARCHÉ (THE MEASURE OF A MAN) του Stéphane BRIZÉ

Βραβείο της επιτροπής: THE LOBSTER του Γιώργου ΛΑΝΘΙΜΟΥ

Χρυσός Φοίνικας μικρού μήκους: WAVES '98 του Ely DAGHER

Ας περιμένουμε τώρα αρκετούς μήνες μέχρι να δούμε τελικά τις εν λόγω ταινίες, damn. Μέχρι τότε, ας δούμε αναλυτική τις σημειώσεις της κάθε ημέρας, όπως αναρτήθηκαν στη σελίδα του Frame Game στο facebook.

George Miller's Mad Max: The Complete Race

Τα trailers του επερχόμενου "Mad Max: Fury Road" χαρακτηρίζουν τον George Miller ως "Mastermind" ή, σε ελεύθερη απόδοση, ως ιδιοφυή σκηνοθέτη. Και, όντως, ξαναβλέποντας την πρωτότυπη τριλογία, δεν είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς το γιατί. Το πρώτο Mad Max, παρά τον ελάχιστο προϋπολογισμό του δημιούργησε εξαρχής έναν ολόκληρο κόσμο, κατάφερε να συγκεκριμενοποιήσει ένα ολόκληρο οπτικό στυλ, πραγματοποίησε μερικές από τις πιο τραχείς σκηνές δράσης της εποχής και έδωσε μια υπόσχεση για καλύτερα πράγματα, αν οι συνθήκες το επέτρεπαν. Ευτυχώς, δύο χρόνια μετά, μετά από την απρόσμενη επιτυχία αυτού του παρακλαδιού της grindhouse σκηνής, το οποίο λόγω αυστραλέζικης προέλευσης, ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτηρίστηκε ως oz-ploitation, οι υποσχέσεις έπιασαν τόπο και το πραγματικό αριστούργημα που κρυβόταν στο μυαλό του George Miller κατάφερε να αποκαλυφθεί. Μαζί με αυτό, ένας αφανής ηθοποιός από την Αυστραλία ονόματι Mel Gibson βρήκε το εισιτήριο για το stardom, αμέτρητες ταινίες ανακάλυψαν μια ανεξάντλητη πηγή επιρροής τόσο σε ύφος όσο και σε στυλ και ο μουσικός κόσμος έγινε καλύτερος, αγκαλιάζοντας για πάντα το "We don't need another hero" της Tina Turner.

Books in movies, Vol. III: Bedtime Reading.

Νομίζω το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κανείς σχετικά με το The Babadook, είναι να προσεγγίσει την ταινία ως παραδοσιακό Horror, την στιγμή που είναι περισσότερο ένα τρομακτικό παραμύθι που θα μπορούσε να διαβάσει κανείς λίγο πριν πέσει (ή δεν πέσει, τελικά) για ύπνο και μια ξεκάθαρη αλληγορία για τα τραύματα που κουβαλά ο καθένας μέσα του, την σκοτεινή πλευρά της μητρότητας και τον τρόμο του να είναι κανείς single parent. Έχει κωμικές στιγμές, έχει ειρωνικές πινελιές, έχει και σκόπιμα over the top σκηνές, έχει γενικά μια ιδιαιτερότητα που δεν βλέπουμε συχνά στις ταινίες αυτού του είδους, αν και όχι μόνο θα έπρεπε αλλά θα επιβαλλόταν κιόλας. Για να μην μιλήσουμε για τις σκηνές της ανάγνωσης του pop-up book που είναι ανατριχιαστικές, για τις ιδιοφυείς αναφορές του Babadook στο βωβό σινεμά του γερμανικού εξπρεσιονισμού, για την άψογα σκηνοθετημένη (ειδική μνεία στην άψογη αισθητική του φιλμ) εκκίνηση με την αναδρομή στο παρελθόν και για το ίδιο το φινάλε, που αν και κάπως απότομο, είναι απόλυτα ταιριαστό με τις πολλαπλές αναγνώσεις της ταινίας. Η συνεχής αλλαγή ύφους δεν ευνοεί μερικές φορές το φιλμ αλλά κάπου εδώ μέσα υπάρχουν πραγματικές εκλάμψεις ευφυΐας.

The Fast and the Furious: The Complete Journey.

Προσοχή! Ακολουθούν spoilers για τα όλες τις "Fast & Furious" ταινίες εκτός από την τελευταία.

Χρειαζόταν να επαναλαμβάνω ξανά και ξανά στο μυαλό μου, κάθε φορά που έπιανα τον εαυτό μου να ανυπομονεί αναπάντεχα και δίχως ψυχραιμία για την κυκλοφορία του "Furious 7", το γεγονός ότι το φιλμ είναι το έβδομο μέρος μιας σειράς ταινιών, η οποία, κακά τα ψέματα, δεν προοριζόταν από την αρχή να φτάσει σε αυτό το σημείο ολοκλήρωσης. Και πώς θα μπορούσα να κάνω αλλιώς, άλλωστε, όταν αυτό που ξεκίνησε ως μια macho περιπέτεια για αυτοκίνητα και γκόμενες, κατέληξε στην πορεία να γίνει μια πρώτης τάξεως σαπουνόπερα μεγατόνων, μία action σειρά που αψηφούσε τους νόμους της φυσικής (οι νόμοι άρχισαν να καμπυλώνονται από την στιγμή που η Mia της Jordana Brewster είπε με στόμφο στο πρώτο μόλις φιλμ της σειράς "Ο Dom είναι σαν την βαρύτητα, Έλκει τα πάντα.") και, ουσιαστικά, μια υπερ-ηρωϊκή ταινία (ποιος είπε ότι ο Dwayne "The Rock" Johnson δεν είναι υπερήρωας;) που μπορεί να αύξανε τα γκάζια και την αδρεναλίνη αλλά ευαγγελιζόταν πάντα (και το εννοούσε) ότι "η οικογένεια μπαίνει πάντα πρώτη";

#MirrorStories: Επτά ημέρες μπροστά από το είδωλο.

Το Frame Game αγαπάει τους καθρέφτες. Και αποφάσισε να αφιερώσει την προηγούμενη εβδομάδα της σελίδας του στο facebook αποκλειστικά σε αυτούς και όλες τις σημασίες που έχουν λάβει κατά καιρούς στον κινηματογράφο, δίνοντας την ευκαιρία στους ήρωες της μεγάλης οθόνης να εξομολογηθούν μπροστά τους τις αδυναμίες, τα πάθη και τα πιο ένοχα μυστικά τους. Συγκεντρωμένοι για πρώτη φορά όλοι μαζί για μια τελευταία (για τώρα) εξομολόγηση, οι χαρακτήρες ενός φιλμικού σύμπαντος θα ρίξουν τις άμυνές τους για να αποκαλύψουν την αλήθεια (τους) σε ένα κοινό που διψάει για οτιδήποτε πραγματικό, ακόμα και αν παρεμβάλλεται στην μέση ένα αφηγηματικό, παραμορφωτικό πρίσμα. Αυτή είναι η δική τους στιγμή. Είσαι έτοιμος να τους ακούσεις;

#blogoscars 2015: "When is the last time you touched someone?"

Έκτακτο #blogoscars Unofficial Top3: "One of my favourite hobbies is erotic dancing"

God help the girl [letterboxd]

A pigeon sat on a branch reflecting on existence [letterboxd / Frame Game Review]

What we do in the shadows [letterboxd]

Berlinale 2015: 20+1 ταινίες που θέλω να δω στο φεστιβάλ (αλλά, προφανώς, δεν πρόκειται να προλάβω)

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το φεστιβάλ του Βερολίνου για έλλειψη επιλογών. Σε αντίθεση με τις Κάννες ή την Βενετία (όπου η επιλογή των ταινιών συνήθως είναι αυστηρή και ολιγάριθμη), το πρόγραμμά του περιλαμβάνει εκατοντάδες ταινίες, οι οποίες περιλαμβάνουν από ανεξάρτητα φιλμ και περισσότερο πειραματικές προτάσεις μέχρι πολυαναμενόμενες πρεμιέρες και φιλμ-οχήματα γνωστών ηθοποιών προς πιο καλλιτεχνικές περιοχές, σε σημείο μάλιστα που, πολλές φορές, καταντά χαοτικό και μάλλον "καπελώνει" αξιόλογες προτάσεις που δεν προλαβαίνουν να βρουν τον χώρο τους μέσα στο πνιχτό πρόγραμμα. Παρόλα αυτά, η Berlinale τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα διαγωνιστικό πρόγραμμα που δεν διστάζει να εμπιστευθεί πρωτοεμφανιζόμενους και γενικά πιο τολμηρούς δημιουργούς, να σχηματίσει ένα πρόγραμμα ντοκιμαντέρ που αποτελεί τελικά από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ του είδους, να αποτελέσει το μέρος για τις διεθνείς πρεμιέρες ταινιών που λίγες μέρες πριν έκαναν την παγκόσμια πρώτη προβολή τους στο Sundance και, μερικές φορές, να εκμεταλλευθεί την προσέλευση star για την avant premiere εμπορικών ταινιών, που δεν πρόκειται να διαμαρτυρηθούν από το όχι και τόσο διακριτικό promotion ενός κόκκινου χαλιού. Εξάλλου, φέτος το φεστιβάλ βλέπει δύο από τις ταινίες του περσινού διαγωνιστικού του προγράμματος (Boyhood, The Grand Budapest Hotel) να φιγουράρουν στις υποψηφιότητες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, γεγονός που ενισχύει και τον προ-οσκαρικό του ρόλο. Φέτος, και πάλι το πρόγραμμα αποτελείται από ένα μείγμα των παραπάνω κατηγοριών ταινιών, δημιουργώντας τελικά ένα άκρως ενδιαφέρον σύνολο, από το οποίο χαίρεσαι να επιλέγεις ταινίες, χωρίς να υπάρχει η ένταση και "πίεση" ενός υπερβολικά "γκλαμουράτου" περιβάλλοντος. Το Frame Game θα βρεθεί για λίγες ημέρες στην Berlinale για να πάρει άρωμα γερμανικού φεστιβαλικού αέρα και, πραγματικά, εύχεται (εύχομαι δηλαδή) να πετύχει τις προβολές μερικών από τα παρακάτω φιλμ. Κρατήστε σημειώσεις (κι εγώ μαζί).

Ένας κόσμος γεμάτος πυροτεχνήματα: The Film Edition

Από τις πρώτες μέρες του 2015, η σελίδα του Frame Game στο facebook υποδεχόταν την νέα χρονιά φαντασμαγορικά, εκκωφαντικά, κινηματογραφικά. Εξάλλου, στους επόμενους δύο μήνες έρχονται Όσκαρ, Φεστιβάλ Βερολίνου, κόκκινα χαλιά, φωτογραφήσεις, λάμψη, ΦΩΣ, τι καλύτερη αφορμή για μερικά - τόσο αναγκαία τελικά - πυροτεχνήματα; Από τους εορτασμούς των Εραστών στη Γέφυρα και την old school γοητεία των λαμπερών Καννών στο To Catch A Thief μέχρι την επανάσταση του V for Vendetta και το παραμύθι του Aladdin για έναν ολόκληρο, καινούριο κόσμο, ετοιμαστείτε (για μια τελευταία φορά) για πολλά, πάρα πολλά πυροτεχνήματα. Ή αλλιώς, για το πώς η πραγματικότητα μπορεί να κλέψει λίγο από τη λάμψη της φαντασίας. Λάβετε προνομιακή θέση. Θα γίνει η νύχτα μέρα.

Newsflash, μέρος όγδοο: "Violent Reaction"

H Julianne Moore μπορεί να προετοιμάζεται για την προ-οσκαρική κούρσα, ταυτόχρονα,όμως, συνεχίζει τον επαναστατικό της αγώνα με τα "Παιδιά των ανθρώπων", όσο η κινηματογραφική επικαιρότητα εξακολουθεί να συγκεντρώνει ειδήσεις που αφορά "περίεργους θανάτους", "κύματα δολοφονιών", "καλλιτεχνικά σκάνδαλα", "επιχειρηματικές εξελίξεις" αλλά και εκλογικά αποτελέσματα. Το "Newsflash" του Frame Game έχει έτοιμη την όγδοη έκδοσή του, όσο συνεχίζει να "ξεφυλλίζει" κλασικά φιλμ και πρόσφατες κυκλοφορίες για τις πιο σημαντικές κινηματογραφικές ειδήσεις από τον φιλμικό έντυπο τύπο του παγκόσμιου σινεμά. Βάλε καφέ και ξεκίνα την ανάγνωση. Αλλά προσοχή! Οι ομοιότητες με πραγματικούς ανθρώπους και γεγονότα ίσως να μην είναι και τόσο τυχαίες, τελικά.

12 ταινίες για τους μήνες: Η έκδοση του 2015

Την πρώτη φορά που επιχείρησα αυτό το κινηματογραφικό "ημερολόγιο", ήταν επειδή ήθελα απλά να συντάξω μια δωδεκάδα ταινιών, όπου κάθε φιλμ αντιστοιχούσε σε ένα μήνα, δημιουργώντας ένα σύνολο ιστοριών, όπου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο κάθε μήνας σημάδεψε έντονα μια ομάδα ανθρώπων και μια ολόκληρη ζωή. Την επόμενη χρονιά, συνειδητοποίησα ότι κάτι τέτοιο δημιουργούσε απρόβλεπτα, ένα ολόκληρο σύμπαν όπου ιστορίες συνυπήρχαν και εξελίσσονταν με κοινό αφηγηματικό άξονα όχι απλά τις ίδιες ημερομηνίες αλλά και ένα ολόκληρο σύνολο παραγόντων που απλά κωδικοποιούνταν στην μελαγχολία, την ζέστη, το φως, την παγωνιά, την αισιοδοξία ενός μήνα. Την τρίτη χρονιά, είχα πια πειστεί ότι κάτι τέτοιο αξίζει να εξερευνάται κάθε χρόνο και να αποκαλύπτει γωνίες μιας σινεφιλικής πραγματικότητας, που είναι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά η μία από την άλλη. Πλέον, για τέταρτη χρονιά (στο τέλος του κειμένου, θα βρεις και τα links για τις προηγούμενες εκδόσεις), το Frame Game δημιουργεί το δικό του κινηματογραφικό ημερολόγιο και σε προσκαλεί να μοιραστείς μαζί του τις ενστάσεις, τις διαφωνίες και τις επιπλέον προτάσεις σου για το μέλλον. Καλή χρονιά!

Best of 2014, Μέρος Δεύτερο: Οι ταινίες που έκλεψαν τις εντυπώσεις (Αύγουστος-Δεκέμβριος)

Κάθε τέλος του χρόνου αποφεύγω να κάνω αυστηρή top 10 λίστα, αφενός γιατί υπάρχουν ακόμα πολλές ταινίες που θα ήθελα να δω πριν την τελική κατάταξη και αφετέρου γιατί οι μνήμες είναι ακόμα νωπές, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει δίκαιη (αλλά πάντα με τα δικά μου προσωπικά κριτήρια) τελική αξιολόγηση. Παρόλα αυτά, λίγο πριν το τέλος του ημερολογιακού έτους, όπως έγινε και για το πρώτο μισό του 2014, το Frame Game επιχειρεί να κοιτάξει πίσω στον χρόνο και να ξεχωρίσει τις ταινίες ανεξαρτήτως είδους, προέλευσης ή μεγέθους παραγωγής που κατέγραψαν στην μνήμη τα περισσότερα συναισθήματα ή/και έκαναν την καρδιά να χτυπήσει γρηγορότερα. Επειδή θα ακολουθήσουν και οι φεστιβαλικές αγάπες της χρονιάς, δηλαδή ταινίες που έχον ήδη παρουσιαστεί σε φεστιβάλ αλλά αναμένεται να κυκλοφορήσουν εμπορικά μέσα στο 2015, να διευκρινίσω ότι εδώ υπάρχουν ταινίες που, ανεξάρτητα από το αν κατάφεραν ή όχι να έρθουν τελικά στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, θεωρούνται κυκλοφορίες του 2014 καθώς έχουν διανεμηθεί επίσημα στην χώρα τους είτε σε οποιαδήποτε άλλη αγορά. Σε κάθε περίπτωση, αυτά είναι τα δέκα (και μερικά επιπλέον honorable mentions) φιλμ που αγάπησε πολύ το Frame Game τους τελευταίους έξι μήνες. Φυσικά, τα σχόλια είναι ανοιχτά για να μοιραστείς κι εσύ μαζί μας ποιες ταινίες σου τράβηξαν μέχρι τώρα περισσότερο την προσοχή. Διαφωνίες, όπως πάντα, καλοδεχούμενες, ενδεχομένως και αναγκαίες. 

David Bowie: Ένα μουσικό φάντασμα σε 10 κινηματογραφικές εμφανίσεις.

Στο "The Man who fell to earth", ο Nicolas Roeg δημιούργησε την εικόνα για τον David Bowie, που ουσιαστικά τον ακολούθησε σε όλη την διάρκεια της - μουσικής και κινηματογραφικής - καριέρας του: αυτή του εξωγήινου. Ή τουλάχιστον, εκείνου του ανθρώπου, που ήταν τόσο έξω από τον αποδεκτό κανόνα του συνηθισμένου που αποκλείεται να ήταν εξαρχής κομμάτι αυτού του κόσμου. Και, όντως, όσο κι αν περνούσαν τα χρόνια, από την ενσάρκωση ενός βρικόλακα στο "The Hunger" του Tony Scott μέχρι την προσωποποίηση του Andy Warhol στο "Basquiat" του Julian Schnabel, ο κινηματογραφικός Bowie πάντοτε αποτελούσε ένα πλάσμα μοναδικό, εκκεντρικό και πάνω από όλα αμφίσημο, ικανό να κουβαλήσει πάνω του τους προβληματισμούς μιας ολόκληρης γενιάς και το όραμα απαιτητικών σκηνοθετών (όπως του Roeg και του Nagisa Ôshima στο "Merry Christmas Mr. Lawrence". Πέρα όμως από την μουσική και την κινηματογραφική persona του Bowie, υπάρχει και η τρίτη παράμετρος της καριέρας του, εκείνη που συνδυάζει τις δύο προηγούμενες και φέρνει την κληρονομιά του στην οθόνη σαν αθέατο φάντασμα: η χρήση δηλαδή της μουσικής του στα πλαίσια της ταινίας με πρωτότυπο τρόπο που συνήθως ωθεί μπροστά την υπόθεση. Την προηγούμενη βδομάδα, η σελίδα του Frame Game στο facebook πραγματοποίησε δέκα σταθμούς στην πορεία αυτής της προσωπικότητας του τραγουδιστή που κατάφερε να συνδυάσει και να ξεπεράσει τις μορφές της τέχνης, δημιουργώντας κάτι τελικά απόλυτα προσωπικό. Για μια τελευταία (σε χρονολογική σειρά) φορά, το φάντασμα του Bowie θα αφεθεί ελεύθερο στα τριάντα τελευταία χρόνια της φιλμικής ιστορίας για να αποδείξει πόσο καθοριστική υπήρξε η επίδρασή του.