Νύχτες Πρεμιέρας 2015 Review: Above and Below του Nicolas Steiner

Ξεκινώντας με μια ιστορία φαντασμάτων και επικεντρώνοντας την αφήγηση σε μερικούς ανθρώπους φαντάσματα της ίδιας της κοινωνίας, το ντοκιμαντέρ του Steiner (που αποτελεί και την διπλωματική του) οφείλει πάρα πολλά στο σινεμά του Gianfranco Rosi (και κυρίως στο "Below Sea Level"), όμως, καταφέρνει να διατηρήσει μια δική του ταυτότητα, ίσως επειδή δίνει μια περίεργη... sci-fi αύρα σε ένα καθαρά πραγματιστικό περιεχόμενο. 

Νύχτες Πρεμιέρας 2015 Review: The Forbidden Room των Guy Maddin και Evan Johnson

O Guy Maddin ανέκαθεν έκανε ταινίες που φαίνονταν αποκομμένες από τον χρόνο, είτε επειδή έμοιαζαν με φιλμ που εμφανίστηκαν ξαφνικά μέσα από μια χρονοκάψουλα του παρελθόντος, είτε επειδή απλά αρνούνταν να "δουλέψουν" μέσα στο σύγχρονο, επιβεβλημένο χρονικό πλαίσιο και τις πρακτικές κινηματογράφησης του τώρα. Υπό αυτή την έννοια, το "The Forbidden Room" (με credit συν-σκηνοθεσίας στον Evan Johnson, συνεργάτη του Maddin στα πιο πρόσφατα, πειραματικά μικρού μήκους εγχειρήματά του) δεν ανατρέπει τους κανόνες λειτουργίας του σκηνοθέτη, όμως αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη γιατί αποκαλύπτει, ύστερα από καιρό, το ανανεωμένο πρόσωπο του δημιουργού του, πολύ κοντύτερα στην απενοχοποιημένη σφαίρα του "The Saddest music in the world" [letterboxd] και του "Cowards Bend the Κnee" [letterboxd], παρά στο μάλλον εγκλωβισμένο στις maddin-ικές συμβάσεις του "Keyhole".

Νύχτες Πρεμιέρας 2015 Review: Return to Ithaca (Retour à Ithaque) του Laurent Cantet

Αρκετά χρόνια μετά τον Χρυσό Φοίνικα του "Entre les murs", ο Laurent Cantet απομακρύνεται από τις νεανικές ανησυχίες και την επαναστατικότητα των τότε πρωταγωνιστών του, δεν εγκαταλείπει, όμως, τον κοινωνικό προβληματισμό. Αυτή τη φορά, επικεντρώνει την οπτική του στην φαινομενικά εξομαλυμένη καθημερινότητα της Κούβας, κοιτάει το παρελθόν, ενσωματώνοντας στην αφήγηση τις τύψεις των αναμνήσεων και των ευθυνών των πρωταγωνιστών του, προσπαθεί να ακούσει με κατανόηση όλα τα μυστικά που δείχνουν να κρατούν κρυμμένα μέσα τους οι ήρωές του και ανεβάζει κατά πολύ τον μέσο όρο της υπό εξέτασης πρωταγωνιστικής του ομάδας, δείχνοντας ενδιαφέρον για μια χρονικά καθυστερημένη αλλά επιτέλους ουσιαστική ενηλικίωση.

Νύχτες Πρεμιέρας 2015 Review: Sangaïlé (The Summer of Sangaile) της Alanté Kavaïté

Αν και Λιθουανικής προέλευσης, το "καλοκαίρι της Sangaïlé" γράφει πάνω του Sundance με τεράστια γράμματα, γεγονός που δικαιολογεί απόλυτα την διάκρισή του στο διαγωνιστικό του περσινού φεστιβάλ αλλά όχι απαραίτητα με την καλή έννοια. Και αυτό γιατί, αν παραβλέψει κανείς το queer περιτύλιγμα, το φιλμ δεν είναι κάτι παραπάνω από την μέση ταινία ενηλικίωσης που θα συναντούσε κανείς μια οποιαδήποτε τυχαία χρόνια στο αμερικανικό ανεξάρτητο φεστιβάλ, ακολουθώντας όλες τις ευκολίες αλλά και "ανατροπές" που επιβάλλει το genre μέχρι την συνειδητοποίηση του φινάλε, αλλά και επειδή δεν τολμάει να δει πέρα από τις συμβάσεις του είδους, παρά βολεύεται μέσα στα ασφαλή όρια μιας φαινομενικά, edgy σύνοψης.

Movie Review: "Ant-Man" του Peyton Reed

Ο "Ant-Man" (ή αλλιώς η ιστορία ενός χαρισματικού - αλλά με πληγωμένο οικογενειακό παρελθόν- διαρρήκτη, ο οποίος καλείται να αναλάβει χρέη υπερ-ήρωα για να προστατέψει το ιστορικό κοστούμι του Ant-Man από διαβολικά χέρια που φιλοδοξούν να το μετατρέψουν στο απόλυτο, σκοτεινό στρατιωτικό υπερ-όπλο) αρχικά επρόκειτο να είναι η συμβολή του Edgar Wright ("Scott Pilgrim vs. the World", "Shaun of the Dead", "Hot Fuzz") και του εκκεντρικού βρετανικού του χιούμορ στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Τα πράγματα, βέβαια, δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι, τα μεγάλα κεφάλια της εταιρείας είχαν διαφορετικές δημιουργικές ανησυχίες, στο σκηνοθετικό τιμόνι κατέληξε ο περισσότερο ασφαλής και αδιάφορος Peyton Reed του "Yes man" και του "The Break-Up", και η δημιουργική συμβολή του Wright περιορίστηκε σε ένα credit συν-σεναριογράφου και ουσιαστικά μηδενική αίσθηση παρουσίας της γραφής του στο τελικό αποτέλεσμα.

Movie review: "The Man from U.N.C.L.E." του Guy Ritchie

Στην καρδιά των ψυχροπολεμικών 60’s, ένας Αμερικανός κατάσκοπος, ένας Ρώσος πράκτορας και μια Γερμανίδα μηχανικός δεν αποτελούν… ανέκδοτο αλλά την τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας πριν από την ευρεία κυκλοφορία της φόρμουλας της ατομικής βόμβας. Φυσικά.

Νύχτες Πρεμιέρας 2015: 10+1 ταινίες σε προτεραιότητα

Από τις 23 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 4 Οκτώβρη, το κέντρο της Αθήνας υποδέχεται την ετήσια κινηματογραφική του γιορτή εν μέσω ενός εκρηκτικού κοινωνικού και πολιτικού κλίματος που ευνοεί τον προβληματισμό, την ανταλλαγή απόψεων και την ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ των εικόνων, των ιδεών και των ανθρώπων. Οι 21ες Νύχτες Πρεμιέρας μπορεί να μην έχουν φέτος το μέγεθος που θα επιθυμούσαν, δηλώνουν, ωστόσο, ενάντια στις δυσκολίες το παρόν, προσφέροντας ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα με επιλογές από τα φεστιβάλ του Sundance, του Βερολίνου και των Καννών και δίνοντας περισσότερο από ποτέ την ευκαιρία για ανακάλυψη ταινιών, οι οποίες υπό άλλες συνθήκες θα χάνονταν υπό το μέγεθος των "φανταχτερών" τίτλων. Το Frame Game θα παρακολουθεί στενά το φεστιβάλ και φέτος τόσο μέσα από εδώ όσο και από την σελίδα του στο Facebook, πριν, όμως, από αυτό, κάνει μια προεπιλογή των ταινιών που εκ πρώτης όψεως έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον του. Ακολουθούν αναλυτικά τα ποιος, πού, πότε, γιατί της κάθε περίπτωσης.

Festival Review: Right Now, Wrong Then του Hong Sang-Soo

Άβολες συναναστροφές που κρύβουν την δική τους γοητεία, χαρακτήρες που δεν είναι ελκυστικοί με την πρώτη ματιά αλλά κρύβουν πάντα μια ιδιόρρυθμη (και συνήθως πολύπλοκη) προσωπικότητα, ανάλαφρη ματιά που, όμως, προσδίδει μια σοβαρή οπτική στις ανθρώπινες σχέσεις και η δύναμη της επανάληψης και των μικροσκοπικών (ή και όχι) μεταβολών δημιουργούν ένα σύμπαν που ο Hong Sang-Soo όχι μόνο τιμά αλλά και υπηρετεί πιστά από την αρχή της καριέρας του, καταφεύγοντας είτε σε πολλαπλές αφηγήσεις εντός της ίδιας ταινίας (όπως συνέβη πχ στα «In another country [Frame Game Review εδώ]», «The Day he arrives») είτε σε διαφορετικές οπτικές που, τελικά, συμπληρώνουν (ή αποκαλύπτουν) μια πιο σύνθετη εικόνα (όπως συνέβη στο πιο πρόσφατο «Our Sunhi»). Κατά μία έννοια, οι ίδιες οι ταινίες του είναι η παραλλαγή της ίδιας λίγο-πολύ (οικουμενικής) ιστορίας, στην οποία βρίσκουν θέση επιπλέον και η αυτοαναφορικότητα αλλά και μια σαρδόνια αίσθηση του χιούμορ, η οποία δε διστάζει να αποκαλύπτεται με μεγάλη συχνότητα.

Mid-year Top10: Οι καλύτερες ταινίες του πρώτου μισού του 2015

Κάθε Ιούλιο, το Frame Game κοιτάει τις κινηματογραφικές του σημειώσεις και ξεχωρίζει τις ταινίες που αξίζει να κρατήσει στην μνήμη του από τους πρώτους μήνες του ημερολογιακού έτους. Παραδοσιακά, το πρώτο μισό της χρονιάς δεν προσφέρει τα δυνατότερα χαρτιά της σεζόν (τα οποία συνήθως αρχίζουν να εμφανίζονται στις κινηματογραφικές αίθουσες από Σεπτέμβρη και μετά), ωστόσο, αυτή η χρονική στιγμή είναι μια κατάλληλη ευκαιρία για να εξερευνηθούν οι τάσεις ενός φιλμικού έτους και να διαπιστωθεί αν οι φιλμικοί οιωνοί είναι ικανοί για να μας προϊδεάσουν για τα καλύτερα. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλής ετυμηγορία σχετικά  με την τελική ποιότητα της χρονιάς, όμως, είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι στην μέχρι τώρα δεκάδα βρίσκουν θέση σχεδόν όλα τα genres, από την κωμωδία και την τραχιά ταινία δράσης μέχρι την επιστημονική φαντασία, τον αγνό, ρετρό τρόμο και όλα τα ενδιάμεσα, πιθανά "μπασταρδεμένα" είδη. Σημειώνοντας ότι η κατάταξη στο πρώτο μισό του έτους γίνεται με χαλαρά κριτήρια που συνυπολογίζουν διεθνείς κυκλοφορίες και φεστιβαλικές εγχώριες προβολών ταινιών, ας δούμε ποια φιλμ (σε τυχαία σειρά) είναι πιθανά να κατακτήσουν μία θέση στην τελική λίστα των καλύτερων ταινιών της (πλουραλιστικής) χρονιάς, πάντα σύμφωνα με τα υποκειμενικά, προσωπικά μου κριτήρια). Ενστάσεις δεκτές στα σχόλια, όπως και επιπλέον προτάσεις.

Movie Review: San Andreas (Επικίνδυνο ρήγμα) του Brad Peyton

Καλώς ή κακώς (μάλλον καλώς, αν αυτό δεν συνεπάγεται "σκοτεινές", ρεαλιστικές στα όρια της βαρεμάρας, αρτηριοσκληρωτικές ταινίες), ο κινηματογράφος έχει περάσει πλέον στο στάδιο όπου ένα φιλμ μπορεί να κρίνει το ίδιο την ελαφρότητα ή/και την χαζομάρα του. Στις ρομαντικές ταινίες, οι χαρακτήρες αναγνωρίζουν πλέον και οι ίδιοι την απιθανότητα των καταστάσεων. Στις ταινίες τρόμου, τα επίδοξα θύματα προσπαθούν να ελιχθούν ανάμεσα στους επιβεβλημένους κανόνες που γνωρίζουν ήδη απέξω και ανακατωτά. Στις ταινίες δράσης, οι (υπερ)ήρωες δεν περιορίζουν την οπτική τους στο στενό πλαίσιο των 3, 4, 5 επιπλέον ομιλώντων χαρακτήρων και προσπαθούν να επεκτείνουν την σφαίρα σωτηρίας τους με την μεγαλύτερη δυνατή ευθύνη στο μέγιστο δυνατό κοινό. Η εποχή της αφελούς περιπέτειας μιας οποιασδήποτε τιτάνιας καταστροφής των 70ς είναι πολύ μακριά πια, ακόμα και η αναβίωση των disaster flicks των 90ς με την ανάπτυξη των ψηφιακών εφέ πλέον φαντάζει κομμάτι μιας ολότελα διαφορετικής κινηματογραφικής οπτικής.