Οι φεστιβαλικές αγάπες της χρονιάς.

Αντί ετήσιας ανασκόπησης, το Frame Game επέλεξε φέτος απλά να παρουσιάσει σε δύο δόσεις μέσα στην χρονιά (για το πρώτο και το δεύτερο μισό του 2013) τις είκοσι ταινίες που αγάπησε περισσότερο, σε τυχαία σειρά. Ή μάλλον, τις είκοσι ταινίες που αγάπησε περισσότερο εκτός από εκείνες τις ιδιαίτερες καλλιτεχνικές και "πειραγμένες" περιπτώσεις, τις οποίες αποφάσισε να παρουσιάσει σε ένα εορταστικό, ξεχωριστό ποστ, αυτό που ήδη ξεκίνησες να διαβάζεις αγαπητέ, τυχερέ αναγνώστη. Με μερικά από αυτά τα φιλμ να αποτελούν ταινίες που θα κάνουν την επίσημη κινηματογραφική κυκλοφορία τους μέσα στο 2014 (ανυπομονούμε) και μερικά απλώς να χαρακτηρίζονται ως φεστιβαλικά διαμάντια για απαιτητικούς θεατές (δεν ελπίζουμε καν για διανομή), αυτές είναι δέκα (συν μία) ακόμη μοναδικές ταινίες για όσους αποφασίσουν να κινηθούν σε πιο σκοτεινά, κινηματογραφικά μονοπάτια. (Ή αλλιώς, τα φιλμ που αγαπάμε αλλά δεν περιμένουμε να λατρέψουν πολλοί)

#Tiff54 Review: Πατέρας και γιος / Like father, like son (4*/5)

Αυτό που αγαπώ περισσότερο σε μία ταινία, είναι να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο αντικειμενική, χωρίς όμως να φαίνεται υπερβολικά ψυχρή ώστε να με αποκλείσει. Αρκεί να είναι αρκετά ειλικρινής ώστε να με πείσει για την αυθεντικότητά της, χωρίς να νιώθω ότι μου υπαγορεύει στο αυτί τι θα πρέπει να νιώσω σε κάθε στιγμή ή πότε πρέπει να γελάσω ή να χύσω ένα δάκρυ.

Ο Χιροκάζου Κορε-Έντα είναι ο σκηνοθέτης που νομίζω ορίζει τα παραπάνω. Οι ταινίες του πάντα είναι βαθιά κοινωνικές, με έμφαση στο νεότερο ηλικιακά κομμάτι της ιαπωνικής κοινωνίας, θίγοντας θέματα πολύπλοκα και επώδυνα με πολύ προσεκτικό τρόπο και φωτίζοντας πτυχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς που προκαλούν ηθικά διλήμματα και καθόλου εύκολες κρίσεις. Η ζωή στις ταινίες του Κορε-Έντα είναι δύσκολη και γεμάτη γκρίζες πτυχές, όμως, η αισιοδοξία είναι το ίδιο σημαντικό κομμάτι της όσο και οι κακουχίες.