Venice Review: A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence του Roy Andersson

Όποιος έχει δει τις δύο προηγούμενες ταινίες του Ρόι Άντερσον, "Τραγούδια από τον δεύτερο όροφο" και "Εσείς, οι ζωντανοί" γνωρίζει περίπου τι να περιμένει από την ταινία, που κλείνει την τριλογία των Ζωντανών, ή αλλιώς την προσπάθεια του Ρόι Άντερσον να σχολιάσει, να κριτικάρει, να παρηγορήσει και τελικά να κατανοήσει την ανθρώπινη ύπαρξη, μέσα από μικρές καθημερινές σκηνές, οι οποίες αθροιστικά αποκαλύπτουν την αλήθεια: ένα αριστούργημα.

Venice Review: The Look of Silence του Joshua Oppenheimer

Όποιος έχει δει το Act of Killing, γνωρίζει ότι ο Τζόσουα Οπενχάιμερ δεν διστάζει να πλησιάζει απροκάλυπτα την σκληρότητα του θέματος, ούτε προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από μαρτυρίες ψεύτικης μεταμέλειας και δακρύων. Καταγράφει την παράνοια των δολοφόνων με χαμόγελο, τους αφήνει να αστειευτούν για τις βαρβαρότητες που πραγματοποίησαν κατά τα νεανικά τους χρόνια (και οι οποίες, ακόμα τους φέρνουν σε θέση ισχύος) και μαγνητοσκοπεί την καθημερινότητά τους σαν να πρόκειται για τους ήρωες της διπλανής πόρτας. Για εκείνον, το ανθρώπινο τέρας βρίσκεται δίπλα μας και δεν χρειάζεται καμία υποκρισία, ούτε υπερβολική δραματοποίηση για το αυτονόητο (αν και σαφέστατα, ανατριχιαστικό).

Venice Review: 3 Cœurs (3 Hearts) του Benoît Jacquot

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας κινηματογραφικός ήρωας μπλέκει σε ένα ερωτικό τρίγωνο και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να είναι η τελευταία. Δεν είναι, επίσης, η πρώτη φορά που οι δύο γωνίες του ερωτικού τριγώνου αφορούν άτομα της ίδιας οικογένειας. Το διαφορετικό που επιχειρεί να κάνει, όμως, ο Jacquot με το "3 Coeurs" είναι ότι θέλει να παρουσιάσει ένα πρώτης τάξεως υλικό για μελόδραμα με έναν κλινικό, ψυχρό τρόπο, σαν θρίλερ. Αυτό, όμως, που μάλλον δεν επιθυμεί αλλά του προκύπτει αβίαστα, τελικά, είναι να παρουσιάσει ένα βαρετό, ανέμπνευστο έργο, που καταφεύγει στην ίδια παράταιρη ηχητική υπόκρουση ξανά και ξανά, προσπαθώντας να ανάψει έστω και λίγο τα αίματα.

Venice Review: Sivas του Kaan Mujdeci

Μπορεί ο Φατίχ Ακίν να ήταν ο δημιουργός Τουρκικής καταγωγής που διαφημίστηκε περισσότερο στην φετινή Mostra, όμως ο πραγματικός Τουρκικός θησαυρός βρισκόταν αλλού, μακριά από την διαφήμιση και την προβολή της προ-φεστιβαλικής περιόδου, καλά κρυμμένος στο ντεμπούτο του Καάν Μουζντετσί, "Sivas", την ταινία που ακολουθεί τον μικρό Ασλάν και τον σκύλο του, τον Σίβας, στην καθημερινότητα της μακρινής Ανατολίας. Μια καθημερινότητα που περιλαμβάνει αναγκαστικά το σχολείο, τις οικογενειακές αγγαρείες, τις πρώτες αντιπάθειες και συμπάθειες του σχολικού περίγυρου (και, ναι, φυσικά και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα) και... βάρβαρες κυνομαχίες, στις οποίες ο Sivas φαίνεται να θέλει να νικήσει για να ικανοποιήσει το αφεντικό του.

Venice Review: The Cut του Fatih Akin

Όταν ξεκινάει το "The Cut", μερικά λευκά γράμματα σε μαύρο φόντο ενημερώνουν τον θεατή ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία στις αρχές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου βρίσκεται σε παρακμή. Κατά συνέπεια, όλες οι μειονότητες θεωρούνται εχθροί για την αυτοκρατορία. Χρειάστηκαν, δηλαδή, μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να μισήσουν οι Τούρκοι τον Φατίχ Ακίν και να προκληθούν οι πρώτες ανατριχίλες, με την βοήθεια της υποβλητικής μουσικής. Ανατριχίλες, οι οποίες έμελλε, δυστυχώς, να είναι και οι τελευταίες της ταινίας.

Venice Review: Hungry Hearts του Saverio Costanzo

Η πρώτη σκηνή της ταινίας είναι βγαλμένη κατευθείαν από την σφαίρα των ρομαντικών κομεντί. Ο Τζουντ (Άνταμ Ντράιβερ) και η Μίνα (Άλμπα Ρορβάκερ) έχουν κλειστεί στην τουαλέτα ενός Κινέζικου εστιατορίου, κανείς δεν ακούει τις φωνές τους, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο άβολη λόγω των εντερικών διαταραχών του Τζουντ, προσπαθούν να κάνουν αστεία μεταξύ τους για να σπάσει ο πάγος, κανείς δεν ξέρει αν πρόκειται να ξανασυναντηθούν ποτέ μετά την "απελευθέρωσή" τους. Στην επόμενη σκηνή, ο Τζουντ και η Μίνα συζούν. Η Μίνα παράλληλα ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος. Στην αμέσως επόμενη σκηνή, χορεύουν ξέφρενα το What a feeling στον γάμο τους. Cut και ο γιος τους έχει ήδη γεννηθεί.

Venice Review: Birdman (or The unexpected virtue of Ignorance) του Alejandro González Iñárritu

Από την πρώτη στιγμή μέχρι το τελευταίο του πλάνο, το "Birdman" του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου συνοδεύεται από μια τζαζ μουσική επένδυση, που παραλλάσσει τα ίδια μοτίβα ξανά και ξανά, τρυπάει το μυαλό με την επαναληπτικότητα και  την επιμονή της και αποτελεί τελικά το πιο ταιριαστό σχόλιο για την παράνοια που επικρατεί μέσα στο μυαλό του πρωταγωνιστή. Ταυτόχρονα, η συνεχής περιστροφή της κάμερας μέσα στα παρασκήνια του θεάτρου, οι ματιές που ρίχνει στον καθρέφτη, η συνεχής εναλλαγή των χρωματισμών, των σκιών και των εκτυφλωτικών φωτισμών της σκηνής δεν είναι παρά μια επίσκεψη σε έναν απόλυτα γοητευτικό κόσμο, που μπορεί να υπάρχει ή μπορεί να είναι η υλική υπόσταση ενός εφιάλτη, μια πραγματικότητα όπου ο "Μαύρος Κύκνος" συναντά την "Νύχτα Πρεμιέρας" και οι δυο μαζί την Αποκάλυψη. Εξάλλου, ο κόσμος του "Birdman" έχει το δικό του κόστος.

Ιστορίες πισίνας (ή αλλιώς, έναρξη φεστιβαλοφθινόπωρου)

Όσο το Frame Game βρισκόταν σε διακοπές, στην σελίδα του Facebook, κινηματογραφικοί ήρωες έκαναν τα μπάνια τους σε φωτογενείς πισίνες, πίνοντας το τσάι τους (όπως η Elle Fanning στο Somewhere της Σοφία Κόπολα), πνίγοντας τον καημό τους ή απλά αναλογιζόμενοι τις πράξεις και τις ευθύνες τους. Λίγο πριν την έναρξη του φεστιβαλοφθινόπωρου (ήδη από αύριο, Τρίτη, θα βρισκόμαστε Βενετία για το 71ο κινηματογραφικό φεστιβάλ της πόλης), πάμε να δούμε ακόμη μία φορά τις Ιστορίες Πισίνας, συγκεντρωμένες σε ένα Post, εν είδει εορτασμών για την έναρξη των προσεχών φεστιβαλικών εκδηλώσεων (Μέσα Σεπτέμβρη έχουμε και Νύχτες Πρεμιέρας, ενώ τέλη Οκτώβρη, σειρά παίρνει το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). Μην παραλείψετε να παρακολουθείτε την σελίδα του blog στο Facebook για όλα τα τελευταία νέα από το φεστιβάλ Βενετίας αλλά και τον λογαριασμό του Letterboxd για όλες τις πρώτες εντυπώσεις από τις ταινίες. Χοπ χοπ χοπ!

To Frame Game πηγαίνει διακοπές: Καλοκαιρινές διακοπές σε είκοσι στάσεις.

Τις τελευταίες μέρες, το facebook page του Frame Game προετοιμαζόταν για τις καλοκαιρινές διακοπές του, παρέα με μερικούς κινηματογραφικούς ήρωες που ήδη χαίρονταν το δικό τους καλοκαίρι. Σε αυτό το αποχαιρετιστήριο για τον Αύγουστο post, συγκεντρώνουμε αυτές τις καλοκαιρινές στιγμές της μεγάλης οθόνης και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το τέλος του μήνα, λίγο πριν την έναρξη του 71ου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Βενετίας. Μέχρι τότε, απολαύστε τις καλοκαιρινές διακοπές σε είκοσι σινεφιλικές στάσεις και κρατήστε σημειώσεις για το ιταλικό φεστιβάλ, που παραδοσιακά κηρύσσει την έναρξη του φεστιβαλοφθινόπωρου στο blog. Εις το επανιδείν!

To 71ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας σε 10 ταινίες.

Είναι εξωπραγματικό να πρέπει να ξεχωρίσεις σε δέκα ταινίες το πρόγραμμα ενός φεστιβάλ (ειδικά όταν συνειδητοποιείς ότι λόγω του γεγονότος ότι οι περισσότερες ταινίες προβάλλονται σε παγκόσμια πρεμιέρα, τα πάντα είναι απλά... προβλέψεις). Η μόνη λύση για να βγει συμπέρασμα είναι να κινηθείς καθαρά προσωπικά, να εμπιστευτείς απλά το δικό σου κινηματογραφικό σου ένστικτο που προσπερνά ή ενεργοποιείται ξαφνικά σε ταινίες να δεχτείς ότι σίγουρα δεν πρόκειται να τα ανακαλύψεις όλα και να προετοιμαστείς για τις μπαρούφες, που, αναπόφευκτα, πρόκειται δυστυχώς να υποστείς μαζί με τα διαμαντάκια. Στο FreeCinema ήδη έγραψα το longread του φεστιβάλ οπότε εδώ θα σταθούμε στις  ταινίες που περιμένω πιο έντονα να παρακολουθήσω τις ημέρες του φεστιβάλ, σε τυχαία σειρά. Με την ευκαιρία, εδώ βρίσκεται ο περσινός συνοπτικός μπούσουλας ενώ όλες οι πρώτες εντυπώσεις από τις ταινίες που τελικά κατάφερα να δω βρίσκονται εδώ. Forza Venezia!