#blogoscars 2015: "When is the last time you touched someone?"

Έκτακτο #blogoscars Unofficial Top3: "One of my favourite hobbies is erotic dancing"

God help the girl [letterboxd]

A pigeon sat on a branch reflecting on existence [letterboxd / Frame Game Review]

What we do in the shadows [letterboxd]

Berlin Review: Mr Holmes του Bill Condon

Ο Σέρλοκ Χολμς του "Mr. Holmes" δεν είναι ο Σέρλοκ που γνωρίζουμε. Όχι μόνο βρίσκεται στα βαθιά του γεράματα, ξεχνώντας ονόματα και γεγονότα (διατηρώντας πάντοτε την έντονη διάθεση για καυστικό σχολιασμό), αλλά αποκαλύπτει ότι η κοινώς αποδεκτή εικόνα του δαιμόνιου ντετέκτιβ ήταν ουσιαστικά η λογοτεχνική persona που δημιούργησε ο ίδιος ο... Γουότσον! Στην ταινία του Bill Condon (της φήμης των "Gods and monsters", "Kinsey" και, εχμ, του διπλού "Twilight: Breaking Dawn"), ο μεγαλύτερος ντετέκτιβ του κόσμου ασχολείται με τα μυστικά της μακροζωίας στον βασιλικό πολτό, μια παλιά του υπόθεση που τον πήγε μέχρι την Ιαπωνία και μια εκκρεμότητα η οποία, ενδεχομένως, να σήμανε και το τέλος της καριέρας του. Όχι και τόσο... "elementary", δηλαδή, αλλά και ταυτόχρονα τόσο μα τόσο... "Σέρλοκ".

Berlin Review: El botón de nácar (The Pearl Button) του Patricio Guzmán

Αρχαιολογία. Αστρονομία. Αναζήτηση των αγνοούμενων της δικτατορίας του Πινοσέτ. Στο "Nostalgia for the Light" [letterboxd], o Patricio Guzmán ένωσε τρεις φαινομενικά ανεξάρτητους τομείς, με φόντο την έρημο της Χιλής, για να τους ανάγει ανατριχιαστικά στην κοινή αλήθεια: την αναζήτηση του παρελθόντος. Τώρα, στο "El Botón de Nácar", με όχημα ένα μαργαριταρένιο κουμπί, ο Guzmán επιχειρεί να κάνει το ίδιο με αφορμή το νερό και τις απέραντες όχθες χιλιάδων μιλίων που αποτελούν την ακτογραμμή της Χιλής. Και, με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο δημιούργησε από την πρώτη προβολή του στην Berlinale τις πρώτες έντονες συζητήσεις για ένα (σίγουρο) βραβείο στην τελετή λήξης αλλά κατάφερε να αναδειχτεί και νικητής, φεύγοντας από την απονομή με το βραβείο σεναρίου στα χέρια.

Berlin Review: Life του Anton Corbijn

To σινεμά του Anton Corbijn, στιλιστικά και αφηγηματικά, αποπνέει έναν αέρα κλασικού Hollywood. Οι ταινίες του είναι ανθρωποκεντρικές, βυθίζονται στην ανθρώπινη ψυχολογία και προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν προσωπικότητες που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν περίπλοκες και σκοτεινές. Εξάλλου, ο σκηνοθέτης των "Control", "The American" και του πιο πρόσφατου "A most wanted man" ξέρει πολύ καλά πώς κανείς μπορεί να εκμεταλλευτεί τις φαινομενικά ήρεμες στιγμές για να αφηγηθεί κάτι δυνατό και ουσιαστικό και το "Life" μοιάζει να επιβεβαιώνει ακριβώς αυτόν το κανόνα. 

Berlin Review: Angelica του Mitchell Lichtenstein

Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι η "Angelica" αφορά ακόμη μια γυναικεία ιστορία. Οι αρχικές δηλώσεις της Berlinale ότι σε αυτό το φεστιβάλ το γυναικείο φύλο και οι ιστορίες του θα είχαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σίγουρα δεν ήταν υπερβολικές. Και το καλύτερο είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις ιστορίες, όντως, έχουν να κάνουν με την θέση της γυναίκας και τις κοινωνικές συμβάσεις ανά τις εποχές, δίνοντας την ευκαιρία στον θεατή να ανακαλύψει αφηγήσεις που συνήθως μέχρι τώρα έκαναν στην άκρη για να κάνουν χώρο για καθαρά αντρικής φύσης θεματολογίες. 

Berlin Review: Journal d'une femme de chambre (Diary of a Chambermaid) του Benoît Jacquot

Ο Benoît Jacquot οφείλει όλα όσα κάνουν παρακολουθήσιμη την "καμαριέρα" του αποκλειστικά στην Léa Seydoux και το σπινθηροβόλο βλέμμα της και αυτό δεν περιέχει καμία δώσει υπερβολής. Η πολυσχιδής ηθοποιός, ικανή να μεταπηδήσει από arthouse φιλμ σε blockbuster και από έργα εποχής σε σύγχρονα franchise, είναι η μόνη που καταφέρνει να δώσει ενέργεια στην κατά βάση διαδικαστική (εκ νέου) διασκευή του «Ημερολογίου μιας Καμαριέρας» του Octave Mirbeau, αποδεικνύοντας αφενός ότι όλη η δημοσιότητα που απολαμβάνει αυτή την στιγμή η καλλιτέχνις είναι άκρως δικαιολογημένη και αφετέρου ότι ο Jacquot εξακολουθεί να προσφέρει συνεχόμενα χλιαρά δημιουργήματα (θυμήσου και το "3 Cœurs / 3 Hearts" της Βενετίας, Frame Game Review εδώ), που απλά προσπαθούν να απομυζήσουν το star quality των πρωταγωνιστριών τους.

Berlin Review: 45 years του Andrew Haigh

Σε ένα διαγωνιστικό πρόγραμμα όπως αυτό της 65ης Berlinale, όπου το γυναικείο φύλο αναδείχτηκε ο πραγματικός πρωταγωνιστής, ακόμα και το αφοπλιστικά συγκινητικό "45 Years" του Andrew Haigh, παρά το γεγονός ότι παρακολουθεί στην αφήγησή του εξίσου ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, στην πραγματικότητα αφορά κυρίως τις γυναίκες και το τρόπο που επηρεάζουν τη ζωή, το παρελθόν και το μέλλον των συντρόφων τους (ακόμα και μετά τον θάνατο). Η κυριότερη, όμως, νίκη του φιλμ είναι ότι αποδεικνύει πώς δεν χρειάζονται θεατρινισμοί για να αφηγηθεί κανείς μια δυνατή και έντονη συναισθηματικά ιστορία αλλά ειλικρίνεια, απλότητα και μια διάθεση ανακάλυψης του τι κρύβεται πραγματικά κάτω από ένα φαινομενικά ψύχραιμο προσωπείο. Και τότε το αποτέλεσμα γίνεται αυτομάτως μεγαλειώδες.

Berlin Review: Queen of Earth του Alex Ross Perry

O Alex Ross Perry δεν πιστεύει πολύ στους ανθρώπους. Το σύμπαν του αποτελείται από ιδιοφυείς αλλά μισάνθρωπους χαρακτήρες και από προβληματικές αλλά άκρως κινηματογραφικές προσωπικότητες, που μπορεί να τις θαυμάζεις αλλά είναι αδύνατον να παραβλέψεις τις (στα όρια του εκνευρισμού) ιδιοτροπίες τους. Ταυτόχρονα, όμως, ο Perry έχει μια εκπληκτική ικανότητα να υπεραναλύει τις συμπεριφορές τους, να εξερευνά (εξαντλητικά) το βάθος κάθε αντίδρασής τους και , τελικά, να δημιουργεί πολυδιάστατους χαρακτήρες, που ξεπηδούν γεμάτοι ρεαλισμό από την οθόνη. Τώρα, τοποθέτησε τα παραπάνω στα πλαίσια ενός horror μελοδράματος και μόλις ξεκίνησες να αποκτάς μια ιδέα του βασιλείου της "Queen of Earth".

Berlin Review: Taxi του Jafar Panahi

Ο Jafar Panahi εξακολουθεί να κάνει ταινίες και να σπάει τα νεύρα της εξουσίας της χώρας του και αυτό, υποθέτω, είναι το σημαντικότερο από όλα. Στο "Taxi", την τρίτη ταινία του από τότε που του απαγορεύτηκε να εξασκεί το επάγγελμά του και την δεύτερη συνεχόμενη παρουσία του στο διαγωνιστικό του Βερολίνου (μετά το "Pardé" [letterboxd] και το βραβείο σεναρίου της τότε Berlinale), ο Panahi, με τον ίδιο, όντως, στο τιμόνι ενός… ταξί, μπλέκει ηθοποιούς με ανύποπτους επιβάτες, πρόζα και ντοκιμαντερίστικη ματιά, κοινωνική κριτική και αβίαστο ρεαλισμό, επανάσταση και ελπίδα για το μέλλον, πάντα με χιούμορ, αισιοδοξία και τη ματιά του καρφωμένη στο μέλλον, χωρίς όμως να ξεχνάει (και) το (κινηματογραφικό) παρελθόν του.