Best of 2015, Μέρος Δεύτερο: Οι ταινίες που έκλεψαν τις εντυπώσεις (Αύγουστος-Δεκέμβριος)

Κάθε τέλος του χρόνου αποφεύγω να κάνω αυστηρή top 10 λίστα, αφενός γιατί υπάρχουν ακόμα πολλές ταινίες που θα ήθελα να δω πριν την τελική κατάταξη και αφετέρου γιατί οι μνήμες είναι ακόμα νωπές, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει δίκαιη (αλλά πάντα με τα δικά μου προσωπικά κριτήρια) τελική αξιολόγηση. Παρόλα αυτά, λίγο πριν το τέλος του ημερολογιακού έτους, όπως έγινε και για το πρώτο μισό του 2015, το Frame Game επιχειρεί να κοιτάξει πίσω στον χρόνο και να ξεχωρίσει τις ταινίες ανεξαρτήτως είδους, προέλευσης ή μεγέθους παραγωγής που κατέγραψαν στην μνήμη τα περισσότερα συναισθήματα ή/και έκαναν την καρδιά να χτυπήσει γρηγορότερα. To καλύτερο δε στοιχείο αυτής της χρονιάς είναι ότι σε κάθε μα κάθε ταινία της λίστας υπάρχουν μεμονωμένες σκηνές που με κάνουν να ανατριχιάζω και μόνο στην σκέψη τους όσο συναγωνίζονται για το μεγαλύτερο καρδιοχτύπι ή την συγκίνηση της χρονιάς. Αυτό θα πει σινεμά. Σε κάθε περίπτωση, αυτά είναι τα δέκα (και μερικά επιπλέον honorable mentions) φιλμ που αγάπησε πολύ το Frame Game τους τελευταίους έξι μήνες. Φυσικά, τα σχόλια είναι ανοιχτά για να μοιραστείς κι εσύ μαζί μας ποιες ταινίες σου τράβηξαν μέχρι τώρα περισσότερο την προσοχή. Διαφωνίες, όπως πάντα, καλοδεχούμενες, ενδεχομένως και αναγκαίες. 

Νύχτες Πρεμιέρας 2015 Review: 45 years του Andrew Haigh

Tο αφοπλιστικά συγκινητικό "45 Years" του Andrew Haigh, παρά το γεγονός ότι παρακολουθεί εξίσου στην αφήγησή του ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, στην πραγματικότητα αφορά κυρίως τις γυναίκες και το τρόπο που επηρεάζουν τη ζωή, το παρελθόν και το μέλλον των συντρόφων τους (ακόμα και μετά τον θάνατο). Κυρίως, όμως, αποδεικνύει πώς δεν χρειάζονται θεατρινισμοί για να αφηγηθεί κανείς μια δυνατή και έντονη συναισθηματικά ιστορία αλλά ειλικρίνεια, απλότητα και μια διάθεση ανακάλυψης του τι κρύβεται πραγματικά κάτω από ένα φαινομενικά ψύχραιμο προσωπείο. Και τότε το αποτέλεσμα γίνεται αυτομάτως μεγαλειώδες.

Νύχτες Πρεμιέρας 2015: 10+1 ταινίες σε προτεραιότητα

Από τις 23 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 4 Οκτώβρη, το κέντρο της Αθήνας υποδέχεται την ετήσια κινηματογραφική του γιορτή εν μέσω ενός εκρηκτικού κοινωνικού και πολιτικού κλίματος που ευνοεί τον προβληματισμό, την ανταλλαγή απόψεων και την ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ των εικόνων, των ιδεών και των ανθρώπων. Οι 21ες Νύχτες Πρεμιέρας μπορεί να μην έχουν φέτος το μέγεθος που θα επιθυμούσαν, δηλώνουν, ωστόσο, ενάντια στις δυσκολίες το παρόν, προσφέροντας ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα με επιλογές από τα φεστιβάλ του Sundance, του Βερολίνου και των Καννών και δίνοντας περισσότερο από ποτέ την ευκαιρία για ανακάλυψη ταινιών, οι οποίες υπό άλλες συνθήκες θα χάνονταν υπό το μέγεθος των "φανταχτερών" τίτλων. Το Frame Game θα παρακολουθεί στενά το φεστιβάλ και φέτος τόσο μέσα από εδώ όσο και από την σελίδα του στο Facebook, πριν, όμως, από αυτό, κάνει μια προεπιλογή των ταινιών που εκ πρώτης όψεως έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον του. Ακολουθούν αναλυτικά τα ποιος, πού, πότε, γιατί της κάθε περίπτωσης.

Berlin Review: 45 years του Andrew Haigh

Σε ένα διαγωνιστικό πρόγραμμα όπως αυτό της 65ης Berlinale, όπου το γυναικείο φύλο αναδείχτηκε ο πραγματικός πρωταγωνιστής, ακόμα και το αφοπλιστικά συγκινητικό "45 Years" του Andrew Haigh, παρά το γεγονός ότι παρακολουθεί στην αφήγησή του εξίσου ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, στην πραγματικότητα αφορά κυρίως τις γυναίκες και το τρόπο που επηρεάζουν τη ζωή, το παρελθόν και το μέλλον των συντρόφων τους (ακόμα και μετά τον θάνατο). Η κυριότερη, όμως, νίκη του φιλμ είναι ότι αποδεικνύει πώς δεν χρειάζονται θεατρινισμοί για να αφηγηθεί κανείς μια δυνατή και έντονη συναισθηματικά ιστορία αλλά ειλικρίνεια, απλότητα και μια διάθεση ανακάλυψης του τι κρύβεται πραγματικά κάτω από ένα φαινομενικά ψύχραιμο προσωπείο. Και τότε το αποτέλεσμα γίνεται αυτομάτως μεγαλειώδες.