#tiff52 Blogging: Snowtown (4*/5)

Όταν ο δεκαεξάχρονος Jaime (Lucas Pittaway) και τα αδέρφια του γίνονται στόχος του παιδόφιλου της γειτονιάς, η τοπική κοινότητα σοκάρεται και αποφασίζει να πάρει στα χέρια της την διαφύλαξη της ακεραιότητας των σπιτιών της. Παράλληλα, ο Jaime αρχίζει να δημιουργεί δεσμούς πατέρα-γιου με την ηγετική φιγούρα της ομάδας, τον John Bunting (Daniel Henshall), κάτι που σίγουρα δεν είναι για καλό, καθώς ο τελευταίος έμεινε στην ιστορία ως ο πιο διαβόητος serial killer στην ιστορία της Αυστραλίας.



Αυτό που είναι τρομακτικό στην ταινία του Kurzel δεν είναι οι σκηνές γραφικής βίας αλλά η έντονη ψυχολογική βία που ασκείται και που πλησιάζει σχεδόν επίπεδα Haneke. Επίσης, οι εκρήξεις βίας ανά στιγμές, και η απουσία απεικόνισης άλλων συμβάντων (που επιλέγεται να γίνουν off-screen) δημιουργεί μία συνεχή αίσθηση αβεβαιότητας και προκαλεί άβολη αίσθηση στον θεατή.



Με την ψυχρή απεικόνιση των σοκαριστικών γεγονότων, ο Kurzel δημιουργεί μια ταινία που σίγουρα προκαλεί τις αισθήσεις και τις αντοχές του θεατή αλλά παραμένει στην μνήμη του αρκετά μετά το τέλος της. Δεν περιέχει φτηνά σοκ, δεν τον κοροϊδεύει με ξεπερασμένα κόλπα και τεχνικές. Είναι καλός διεθνής κινηματογράφος πάνω στον πραγματικό τρόμο της ανθρώπινης φύσης. Γιατί το Snowtown είναι παντού.

#tiff52 Blogging: Tyrannosaur (4*/5)

Όταν η ζωή ενός θύτη κι ενός θύματος συγκρούονται, οι εξελίξεις δεν πρόκειται να είναι χωρίς έντονες συνέπειες. Ο Peter Mullan γίνεται και σκηνοθέτης και αποτυπώνει την ανθρώπινη μιζέρια στις πιο σκοτεινές στιγμές της, δημιουργώντας προβληματισμούς σχετικά με την φύση της εκδίκησης και με την ηθική του ανθρώπου που την ασκεί.

Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι εντυπωσιάζει με την δυναμική του, τα ψυχολογικά σοκ του δεύτερου μέρους δεν έχουν τέλος και η αναπόφευκτη συναισθηματική φόρτιση είναι το λιγότερο που προκαλεί η θέαση της ταινίας. Περισσότερα λόγια δε χρειάζονται για ένα έργο που θα συζητηθεί σε δύο βδομάδες, όταν βγει κανονικά σε διανομή. Μην την χάσετε.

#tiff52 Blogging: Μην φοβάσαι (No tengas miedo) (2,5*/5)

Η Σίλβια, θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από τον πατέρα της και με την μητέρα της να μην την πιστεύει όταν της το ανακοινώνει, κλείνεται τελικά στον εαυτό της και αναπτύσσει μια προβληματική προσωπικότητα, την οποία παρακολουθούμε αποσπασματικά μέσα από στιγμιότυπα που καλύπτουν τα νεαρά της χρόνια.

Αυτή η αποσπασματικότητα δεν βοηθάει την ταινία, η οποία δεν εμβαθύνει τελικά στο πρόβλημα της Σίλβια παρά παρουσιάζει μια σειρά από στιγμιότυπα, που κάποιες φορές λειτουργούν και άλλες φαντάζουν απλές επανάληψεις προηγούμενων σκηνών. Παρόλα αυτά, η νεαρή Michelle Jenner στο ρόλο της Σίλβια καταφέρνει να μεταφέρει με το βλέμμα της την εσωτερική της απόγνωση και τον πανικό, και είναι κρίμα που ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να απογειώσει την ταινία με τόσο καλή βάση.

Στους β ρόλους, οι γνώριμοι Belen Rueda και Lluis Homar, παραμένουν σκοτεινές φιγούρες χωρίς να δικαιολογείται επαρκώς ποτέ η απουσία της μάνας αλλά ούτε να σκιαγραφείται και η απειλή του πατέρα, που ουσιαστικά απλά θεωρείται ως δεδομένη.

Μέσα στην πληθώρα των φεστιβαλικών προβολών, το "Μη φοβάσαι" χάνεται στην μάζα λόγω του ισχυρού ανταγωνισμού.

#tiff52 Blogging: Mabul (The Flood) (2.5*/5)

Δυσλειτουργική εβραϊκή οικογένεια υποδέχεται τον αυτιστικό γιο όταν το ιδρύμα που τον φιλοξενεί κλείνει λόγω οικονομικών δυσκολιών. Η επιστροφή αυτή θα δημιουργήσει ένταση και συγκρούσεις και θα δημιουργήσει περισσότερες δυσκολίες στην ήδη τεταμένη καθημερινότητα του δεύτερου γιου, του Γιονι, λίγο πριν την τελετή του Μπαρ Μίτσβα του.

Ξεκινώντας από μια μικρού μήκους ιστορία (φορμάτ στο οποίο μάλλον θα λειτουργούσε καλύτερα), η ταινία είναι καλογραμμένη αρχικά, κάπου χάνει τον ρυθμό της προς την μεση και καταλήγει να τελειώσει είκοσι περίπου λεπτά αργότερα από όταν θα έπρεπε. Ο αυτιστικός γιος ως καταλύτης του "κατακλυσμού" λειτουργεί καλά όμως κάποιες εύκολες λύσεις μειώνουν το τελικό αποτέλεσμα.

Ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον μικρό Γιόνι κλέβει την παράσταση αν και οι υπόλοιπες ερμηνείες βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο. Στα θετικά είναι και το γεγονός ότι δεν υπάρχει ουσιαστικό resolution (δε θα ήταν ρεαλιστικό) αλλά στην τελική το σύνολο δεν είναι στο επίπεδο των μεμονομένων καλών στιγμών της ταινίας.

#tiff52 Blogging: Αόρατες (La Roim Alaich) (1.5*/5)

Η Λίλυ και η Νίρα πριν είκοσι χρόνια βίωσαν κάτι που τους άλλαξε την ζωή. Σήμερα πλέον, μία τυχαία στιγμή τις φέρνει και πάλι κοντά και τις αναγκάζει να αντιμετωπίσουν το παρελθόν τους και τις αλλαγές που αυτό επέφερε στις ζωές τους.

Θα ήθελα πραγματικά να καταλήξει κάπου αυτή η ταινία γιατί θίγει ευαίσθητο θέμα αλλά, δεν. Από την αρχή είναι υπερβολική και πομπώδης για να καταλήξει σε ένα τέλος που προκαλεί περισσότερο γέλιο παρά προβληματισμό.

Οι ηθοποιοί βάζουν τα δυνατά τους αλλά αποτυγχάνουν, παρουσιάζοντας κυρίως θεατρικές ερμηνείες που δεν "περνάνε" στον θεατή. Κρίμα, και θα μπορούσε να είναι γροθιά στο στομάχι. Το μόνο θετικό είναι ότι ξεφεύγει από τη συνήθη θεματολογία των ταινιών από την Παλαιστίνη.

#tiff52 Blogging: Τα Άνθη του Κακού (Les Fleurs du mal) (2.5*/5)

Όταν οι γονείς της Αναχίτα, μιας νεαρής από την υψηλή κοινωνία της Τεχεράνης, την στέλνουν στο Παρίσι για να την προστατέψουν από την βία που επικρατεί στο Ιράν, εκείνη ερωτεύεται τον Γκεκό, που είναι γκρουμ στο ξενοδοχείο όπου αρχικά διαμένει. Αυτός κάνει παρκούρ, δεν έχει τελειώσει το σχολείο κι έχει Facebook. Αυτή είναι πλούσια, μορφωμένη κι έχει twitter.

Ο Dusa με την ταινία του προσπαθεί να σχολιάσει την ενημέρωση μέσω του Ιντερνετ και τη δυνατότητα που προσφέρουν τα κοινωνικά δίκτυα για διατήρηση της επαφής στον σύγχρονο κόσμο. Παράλληλα, προσπαθεί να μελετήσει και την γέννηση ενός έρωτα υπό τις ίδιες συνθήκες, χωρίς όμως να καταφέρνει να συνδυάσει τις δύο πτυχές της ταινίας με επιτυχία. Υπάρχουν στιγμές που το "αμοντάριστο" υλικό είναι πανίσχυρο. Υπάρχουν όμως και σκηνές έντονης αμηχανίας που απορυθμίζουν την ταινία και την κάνουν να φαίνεται κάπως αποσπασματική. Οι νεαροί ηθοποιοί, ωστόσο, είναι αρκετά ικανοί στους ρόλους τους και η "ανωνυμία" τους βοηθά στην ταύτισή τους με τον θεατή.

Σε γενικές γραμμές είναι μια αρκετά καλή εκκίνηση για το φεστιβάλ. Άλλες χρονιές έχουμε ξεκινήσει με εκτρώματα, εδώ τουλάχιστον υπήρχε όραμα, αλλά ήταν περισσότερο φιλόδοξο από την ταινία που τελικά προέκυψε.

#tiff52 Σκονάκια και tips για το 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Από την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου και για 10 μέρες, η Θεσσαλονίκη φοράει την γιορτινή της ομίχλη και φιλοξενεί πάνω από 250 ταινίες από όλον τον κόσμο στις αίθουσες της πλατείας Αριστοτέλους (Ολύμπιον, Παύλος Ζάννας) και του λιμανιού (Τζον Κασαβέτης, Σταύρος Τορνές, Φρίντα Λιάπα και Τόνια Μαρκετάκη), ανοίγει την αποθήκη Γ για αμέτρητες μπύρες ανάμεσα στις προβολές και παρουσιάζει το πιο φιλόξενο και πολιτιστικό πρόσωπο που διαθέτει και για το οποίο φημίζεται. Λίγο μετά από την ολοκλήρωση της συνέντευξης τύπου, το αυθεντικό ντιεξομπλόγκ προτείνει τις ταινίες που αξίζουν της προσοχής του κοινού, έστω λίγο περισσότερο από τις άλλες.

Almodovar's La Piel Que Habito: Τεχνικές Αλμοδοβαρικής Αγάπης

Όταν μπαίνεις στον κινηματογράφο για να δεις Αλμοδόβαρ, ξέρεις τι περιμένεις: έναν κόσμο σουρεαλιστικό, κιτς, γεμάτο χρώμα, εκρηκτικά συναισθήματα, παράλογες εκλογικεύσεις, αγιοποίηση του περιθωριακού και όλα αυτά υπό την μουσική επένδυση του μόνιμα παρόντα Alberto Iglesias. Ένα σύμπαν όπου όλα τα παράλογα φαντάζουν φυσιολογικά και τα πάντα μπορούν να αποκτήσουν λογική εξήγηση μέσα από παράλογες στοιχειοθετήσεις. Αυτό το σύνολο των μεταβλητών είναι που δεν λειτουργεί σε απόλυτη αρμονία στο "Σώμα που κατοικώ" αν και όλα τα στοιχεία βρίσκονται εκεί.

Sleeping Beauties του 20ού αιώνα.

Από το παραμύθι του Charles Perrault μέχρι την κλινική ματιά της Julia Leigh στο Sleeping Beauty (2011), η εικόνα της Ωραίας Κοιμωμένης εμφανίζεται συνέχεια στον κινηματογράφο, είτε με προφανή είτε με περισσότερο υπαινικτικό τρόπο. Είναι εκείνη η στοιχειωτική παρουσία που θέτει δράσεις σε κίνηση και προκαλεί διαμάχες, μόνο και μόνο με την αργή, γαλήνια αναπνοή (συνήθως) κάτω από το σεντόνι και τα κλειστά βλέφαρα, που θωρακίζουν τον πολυπόθητο θησαυρό πίσω τους. Αυτές είναι οι Ωραίες Κοιμωμένες του 20ού (κυρίως) αιώνα.

Μαζικό Ριβιουπόστ: Το Γάλα, Midnight In Paris, The Ides of March

Λίγα λόγια για τις τρεις ταινίες που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον τις τελευταίες εβδομάδες και στις οποίες δεν αναφερθήκαμε ήδη.