Director Habits: O Quentin Tarantino κοιτάει τον κόσμο από χαμηλά.

Ο κάθε σκηνοθέτης έχει τα χούγια του ή αλλιώς, αν προτιμάτε, τον προτιμητέο τρόπο κινηματογράφησης των σκηνών του. Ο Wong Kar Wai έχει τους γεμάτους χρωματικές αντιθέσεις διαδρόμους του (ίσως πρέπει να επανέλθω σε αυτό), ο Terrence Malick την φύση, την φωτιά και το νερό, ακόμη και ο Steven Spielberg έχει το trademark του κατά κάποιο τρόπο, με το λεγόμενο "Spielberg Face" να κάνει την εμφάνισή του σε κάθε ταινία. Ο Ταραντίνο έχει αναμφισβήτητα ως φετίχ την στιλιζαρισμένη απεικόνιση της βίας, κάπως σαν πνευματικός απόγονος του φτηνού Grindhouse κινηματογράφου των 70ς. 

Αν παρατηρήσει κανείς τα πλάνα του, όμως, θα ανακαλύψει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, που χρησιμοποιείται σε όλες τις ταινίες του: την οπτική της κάμερας από κάτω. Είτε αυτή καταγράφει κάποιους ανθρώπους που κοιτάζουν μέσα στο ύποπτο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου, είτε προσδίδει μια αλλόκοτη "ανωτερότητα" στον πρωταγωνιστή, είτε απλά φωτογραφίζει έναν αντι-ήρωα που ετοιμάζεται να κάνει την επίθεσή του. Σε κάθε περίπτωση, ο Ταραντίνο εμφανίζει μια ιδιαίτερα συχνή τάση να παρατηρεί τα πράγματα από κάτω, σαν να υποκλίνεται στο μεγαλείο των ηρώων του.

The Great Gatsby: H Μη-Κριτική

Δεν πρόκειται να γράψω κριτική για το The Great Gatsby. Υπάρχουν εκεί έξω τόσα πολλά κείμενα που αναλύουν την ταινία, υποστηρίζουν την αισθητική της αρτιότητα ή/και την κατηγορούν για ψυχολογική κενότητα. Και, υποθέτω, όλες οι απόψεις έχουν ένα μερίδιο δίκιου. Εξάλλου, ο "Υπέροχος Γκάτσμπι" του Baz Luhrmann είναι μια επίθεση στις ανθρώπινες αισθήσεις. Δε θα μπορούσε να δημιουργήσει μετριοπαθείς αντιδράσεις. Δεν είναι καν διακριτικό στις προθέσεις του. Απλά νιώθω την ανάγκη να εξομολογηθώ γιατί όλο αυτό δούλεψε για μένα εκπληκτικά καλά.

The Great Gatsby Way: Ένας κόσμος γεμάτος πυροτεχνήματα.

Δεν γίνεται πάρτι που σέβεται τον εαυτό του χωρίς πυροτεχνήματα. Και ακόμα καλύτερα, δεν γίνεται πάρτι σε ταινία του Baz Luhrmann χωρίς πολλά, πάρα πολλά πυροτεχνήματα. Ο πολυαναμενόμενος "Υπέροχος Γκάτσμπι" άνοιξε την Τετάρτη το φεστιβάλ των Καννών και μια μέρα αργότερα, απλώθηκε στις αίθουσες όλου του κόσμου με λάμψη, υπερβολή, χλιδή και πολύ θόρυβο. Άξιζε τελικά την αναμονή; Αν ρωτήσεις εμένα θα σου πω ένα μεγάλο ενθουσιώδες "ΝΑΙ!!!" αλλά οι απόψεις διίστανται. Θα επανέλθουμε σύντομα στο θέμα, μόλις κατασταλάξουν οι πρώτες εντυπώσεις-επιθέσεις στις αισθήσεις. Μέχρι τότε ας αφήσουμε τον Γκάτσμπι να δείξει τον σωστό τρόπο που μια νύχτα μπορεί να φωτιστεί όπως η μέρα. Ή αλλιώς, πώς η πραγματικότητα μπορεί να κλέψει λίγο από τη λάμψη της φαντασίας. (Ηχητικό χαλί)

Χίλιοι καλοί χωράνε; Ασανσέρ για (πάρα) πολλούς.

Πόσοι άνθρωποι μπορέσουν να χωρέσουν σε ένα ασανσέρ; Πόση αμηχανία μπορεί να γεμίσει ένας περιορισμένος χώρος; Και το κυριότερο, πόσους κινδύνους μπορεί να κρύβει ένα τετραγωνικό μέτρο;   Αν ρωτήσεις τον κάθε έναν επιβάτη του ανελκυστήρα στο χιτσκοκικό "North By Northwest" (1959, φωτό), θα πάρεις διαφορετικές απαντήσεις, ανάλογα με τον βαθμό άγνοιας του καθενός. Αν, όμως, μπορούσες να ρωτήσεις τον ίδιο τον Χίτσκοκ (δύσκολο), θα σου ύψωνε γεμάτος ειρωνεία και υπαινιγμό το φρύδι.

Φωτιά και νερό (ή αλλιώς οι εμμονές του Terrence Malick)

Μερικές φορές η μανία ενός σκηνοθέτη μπορεί να τον οδηγήσει στο μεγαλείο. Ή απλά στην αποθέωση των εμμονών του.  O Terrence Malick, ακολουθώντας πάντα ένα δικό του δρόμο και τολμώντας να γκρεμίσει τις καθιερωμένες νόρμες, έχει αποκτήσει ένα αφοσιωμένο κοινό που περιμένει εναγωνίως τις ταινίες του, ακόμα κι αν χρειάζονται δέκα χρόνια για να ολοκληρωθούν, προσμένοντας την έκφραση των εμμονών του σκηνοθέτη σχετικά με την φύση και την πραγματικότητα που μας περιβάλλει διακριτικά αλλά με ανυπέρβλητη ισχύ.

Iron Man 3 Review: "We're connected"

Τι κάνεις όταν έχει, μόλις, προηγηθεί η πιο εντυπωσιακή και διασκεδαστική ταινία υπερ-ηρώων που θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ο θεατής και καλείσαι να ξεκινήσεις την δεύτερη φάση της εποποιίας; Πηγαίνεις εκεί που δεν περιμένει κανείς. Και, όντως, το Iron Man 3 καταφέρνει να είναι κάτι πολύ παραπάνω από το ξεκίνημα της Phase 2, ολοκληρώνοντας τον χαρακτήρα που ξεκίνησε το εντυπωσιακό κινηματογραφικό έπος των Avengers με την δική του ταινία και παραδίδοντας, ουσιαστικά, μια ταινία για το τι θα πει να είσαι ήρωας γενικά. Με άλλα λόγια, ο Shane Black σκηνοθετεί τον καλύτερο Iron Man που έχετε δει.

Μαζικό Ριβιουπόστ #2/2013: Αγώνας δρόμου και τον Φλεβάρη.

Θυμάστε που είχα υποσχεθεί ότι θα καλύψουμε το χαμένο έδαφος των κριτικών; Ε, λοιπόν είπα ψέματα. Ας υποκριθούμε, επομένως, ότι βρισκόμαστε ακόμα στον Φεβρουάριο. Τον μήνα, που και οι τελευταίες οσκαρικές ταινίες κυκλοφορούν στους κινηματογράφους, τραβώντας το ενδιαφέρον του κοινού. Ταυτόχρονα, αμέτρητες μικρές και μεγάλες κυκλοφορίες γεμίζουν τις αίθουσες με σελιλόιντ αλλά όχι απαραίτητα και κοινό. Γενικώς, πληθωρισμός προτάσεων αλλά κρίση στα εισιτήρια. Με συνοπτικές διαδικασίες, αυτή είναι η άποψη του Frame Game για μερικές (σχετικά) πρόσφατες ταινίες. Προλαβαίνουμε εξάλλου μέχρι να έρθει το καλοκαίρι. (Ο Μάρτιος θα καλυφθεί πολύ σύντομα, δεν είναι υπόσχεση, απλά δήλωση)

Top 5 Σκηνές: Ο Brian De Palma και ο κίνδυνος στο ντους.

Ήδη από τις πρώτες προβολές του "Passion" του Brian DePalma σε Βενετία και Τορόντο, οι περισσότεροι μιλούσαν για την απόδειξη του "ξεπεσμού" του σκηνοθέτη. Πως το Passion δεν ήταν η αναμενόμενη επιστροφή του στο ερωτικό θρίλερ, το είδος, δηλαδή, που τον ανέδειξε και στήριξε κατ' εξοχήν την καριέρα του, αλλά μια αποτυχημένη απόπειρα να επαναλάβει τις αρχικές του επιτυχίες. Και, όντως, η ταινία δεν ήταν κάποιο αριστούργημα. Ήταν περισσότερο μια στιγμή χαλαρής διασκέδασης, που όμως δεν έπαιρνε ποτέ τον εαυτό της στα σοβαρά, ούτε προσποιούνταν ότι ήταν κάτι περισσότερο από αυτό που προέβαλε. Ίσως παλιομοδίτικη και εκτός εποχής, αλλά σίγουρα απενοχοποιημένη στην "φτήνια" της και την ατέλειωτη αυτοαναφορικότητά της στην δεκαετία του 1980, από την εκτεταμένη χρήση του σαξοφώνου στο soundtrack μέχρι την ξεφτισμένη χρήση της εικόνας. 

Το κυριότερο, όμως, είναι ότι επανέφερε στο προσκήνιο και μας υπενθύμισε όλα τα "κόλπα" που χρησιμοποίησε ο DePalma στην φιλμογραφία του, τα οποία συνοψίζονται στο εξής ένα: την άκρατη αγάπη για το σινεμά του Alfred Hitchcock. Οι θεματικές της διπλής ταυτότητας, του αθώου μάρτυρα εγκλήματος που κινά τις υποψίες, τα λάθος συμπεράσματα, η φαινομενικά ακίνδυνη επιφάνεια που καλύπτει και τον ίδιο τον θάνατο βρίσκονταν πάντα εκεί, από την αρχή ήδη της καριέρας του, όπου κάθε του απόπειρα ηχούσε και μια διαφορετική πτυχή της κληρονομιάς του Hitchcock. Αν το το "Sisters" και το "Dress to kill" ήταν τα "Ψυχώ" του, τότε το "Double Body" ήταν ο "Σιωπηλός Μάρτυρας" και το "Obsession" ο "Δεσμώτης του Ιλίγγου" του.

Ήταν λογικό κι επόμενο, λοιπόν, η εικονική σκηνή του ντους στο "Ψυχώ" να κατείχε ιδιαίτερη θέση στην φιλμογραφία του. Ειδικό στο πρώτο κομμάτι της καριέρας του, σχεδόν όλες οι ταινίες περιείχαν κάποια παραλλαγή αυτής της σκηνής, που άλλοτε προσέγγιζε το θέμα ειρωνικά και άλλοτε απόλυτα ευθεία για την δημιουργία του τρόμου. Οι σκηνές του ντους του DePalma, ωστόσο, ήταν λουσμένες στον ερωτισμό, ορίζοντας απόλυτα τις ταινίες του ως ερωτικά θρίλερ, όπου ο θεατής βίωνε την αγωνία ταυτόχρονα με τον αισθησιασμό. Ή απλά, έβλεπε τον σκηνοθέτη να τον κοροϊδεύει κατά πρόσωπο.

Το Frame Game παραδίδεται στην νοσταλγική προσέγγιση της καριέρας του Brian DePalma και  ξεχωρίζει τις πέντε καλύτερες σκηνές ντους της φιλμογραφίας του. Παρεμπιπτόντως, δε θα ήταν άσχημη ιδέα να οργανωθεί ολόκληρη έκθεση κάποια στιγμή με τις αντίστοιχες στιγμές homage του κινηματογράφου. Το ταξίδι στον χρόνο ξεκινά ένα κλικ μακριά.

Vintage TV appreciation post, Μέρος Δεύτερο: "Have I gone Blind?"

Στο "Clandestine Childhood", την επίσημη πρόταση της Αργεντινής για τα περσινά ξενόγλωσσα Όσκαρ, βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά την επιβολή της στρατιωτικής χούντας στην Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της ταινίας, ο νεαρός πρωταγωνιστής προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλεια και τον κίνδυνο που βιώνει γύρω του, αντικαθιστώντας τις κρίσιμες εικόνες με οικείες, φιλικές εικονογραφίες της καθημερινότητάς του και η καθιερωμένη παλιά, ογκώδης τηλεόραση δεν αργεί να βρει την θέση της στις σουρεαλιστικές φωτογραφίες της μνήμης του (επάνω φωτό). 

Αν οι ταινίες είναι παράθυρο σε μια άλλη εποχή, τότε η ίδια η εικόνα της τηλεόρασης είναι ένα παράθυρο μέσα στο παράθυρο, δίνοντας πληροφορίες για τα κοινωνικά δρώμενα που οριοθετούν τους ήρωες ή ορίζουν τις μνήμες και την ιστορία τους. Ο κινηματογράφος έπαιξε αναμενόμενα με αυτή την ιδέα και μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα εμφανίστηκαν ήδη στην αρχική ανάρτηση εκτίμησης του Frame Game στην παραδοσιακή χοντροκομμένη τηλεόραση. Η ερώτηση, όμως, που συνοδεύει την θλίψη του μικρού Χουάν δίνει την αφορμή για την συνέχεια και προβληματίζει σχετικά  με την έκταση του ανοίγματος αυτού του "παραθύρου" στην πραγματικότητα της εποχής. "Ηave I gone blind" τελικά; Απάντηση δεν υπάρχει παρά μόνο η αντανάκλαση στις κινούμενες εικόνες της καμπυλωτής, ακόμα, οθόνης. 

Photo Album της Εβδομάδας: Populaire του Regis Roinsard

Όπως φαίνεται, το κλίμα της νοσταλγίας στις παλαιότερες εποχές του κινηματογράφου δεν πρόκειται να κοπάσει σύντομα. Κι αν το Artist έκανε δημοφιλή την αναφορά στον βωβό κινηματογράφο (παρά το γεγονός ότι δεν ήταν το πρώτο που το επιχείρησε), το Populaire (ή αλλιώς... "Χτυποκάρδια στο γραφείο" κατά την ελληνική διανομή) επιχειρεί την επιστροφή στον πολύχρωμο ρομαντισμό των 60ς και τον κλασικό κινηματογράφο της εποχής, που αποθέωσε η Marilyn Monroe, η Audrey Hepburn και η ...Τζένη Καρέζη.