#tiff52 Blogging: Weekend (4*/5)

O Ράσελ γνωρίζει τον Γκλεν ένα βράδυ Παρασκευής. Αυτό που θα ξεκινήσει όμως ως one night stand θα καταλήξει σε κάτι πολύ ουσιαστικό, που θα αναγκάσει τους δύο άντρες να επαναπροσδιορίζουν την θεώρησή τους για πολλά πράγματα και θα τους φέρει τόσο κοντά, που ο αναπόφευκτος χωρισμός τους θα είναι επώδυνος και για τους δυο.

Απλό στην σύλληψή του, αγνό και ειλικρινές στις προθέσεις του, το Weekend είναι εκείνη η ταινία που απογυμνώνει τους πρωταγωνιστές της, τους κάνει να εξομολογηθούν τις κρυφές λεπτομέρειες της ζωής τους και στο τέλος τους αφήνει ανανεωμένους και πρόσθετα συνειδητοποιημένους για την συνέχεια. Είναι έντιμη, γλυκιά και συμπονετική προς τους ήρωές της και πάντα πρόθυμη να σε βυθίσει στους προβληματισμούς τους χάρη στο λεπτοδουλεμένο σενάριο, ως ένα άλλο Before Sunset ή Before Sunrise. Σε αυτό βοηθάνε και οι δύο εξαιρετικές ερμηνείες των Cullen και New (που είναι από τώρα blogoscars material), οι οποίοι έρχονται κοντά, αγαπιούνται, μαλώνουν, κάνουν έρωτα, μαγειρεύουν, μεθάνε και γενικώς γίνονται ολοκληρωτικά ο Ράσελ και ο Γκλεν, δύο άνθρωποι που δεν εκπροσωπούν μόνο την gay κοινότητα και τον πληθυσμό της αλλά ξεπερνούν τις όποιες ταμπέλες για να γίνουν απλά δυο άνθρωποι που θα ήθελαν να έχουν περισσότερο χρόνο για να μοιραστούν τα κοινά βιώματα και τα αισθήματά τους. Και αυτό είναι το κυριότερο το οποίο πετυχαίνει το Weekend.

#tiff52 Blogging: A little closer (3.5*/5)

Τριμελής οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με τον έρωτα σε διαφορετικές μορφές, είτε ως ανάγκη επιβεβαίωσης της θηλυκότητας για την μητέρα, είτε ως πρώτο σκίρτημα για την δασκάλα για τον μικρό γιο, είτε ως πρωτόγνωρες σεξουαλικές ορμές για τον μεγάλο.

Το Λίγο πιο Κοντά είναι στην ουσία μια πραγματικά μικρή ταινία που δεν προσπαθεί να κοροϊδέψει τον θεατή προσποιούμενη κάτι μεγαλειώδες. Επιχειρεί απλά να παρουσιάσει τρεις αληθινούς ανθρώπους, ρεαλιστικούς και καθημερινούς και τελικά το επιτυγχάνει εντυπωσιακά, εισάγοντας τον θεατή στην ψυχολογία τους, την ματιά τους και την αγωνία τους. Επιστρατεύει φυσικούς διαλόγους, απλή και στρωτή σκηνοθεσία και τρεις καλοκουρδισμένες ερμηνείες που προκαλούν συμπάθεια αλλά και οίκτο. Ο ανεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος βρίσκεται ακόμα σε φόρμα, τελικά.

#tiff52 Blogging: Martha Marcy May Marlene (4*/5)

Μια νεαρή κοπέλα ξεφεύγει από καταχρηστική κοινοβιακή κοινότητα και επιστρέφει στην αδερφή της, κάνοντας προσπάθειες να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον και να ξεχάσει το παρελθόν της. Τα τραύματα στην ψυχοσύνθεσή της όμως είναι φανερά και η πνευματική απεξάρτηση από την επικίνδυνη ομάδα δεν θα είναι όσο εύκολη αναμένεται. Ποια είναι η Μάρθα, ποια η Μάρσι Μέι και ποια η Μαρλίν;

Η ταινία που χθες "έκλεισε" την τελετή λήξης του 52ου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι ένα ιδιότυπο θρίλερ που κινείται σε δύο χρονικούς άξονες. Η σύνδεση μεταξύ τους είναι αριστοτεχνική και το αίτιο και αιτιατό στοιχειοθετείται επαρκώς χωρίς να υπεραπλουστεύεται ή να γίνεται υπερβολικά προφανές. Η Elizabeth Olsen παραδίδει μια εξαιρετική ερμηνεία, εύθραυστη και διαταραγμένη, επικίνδυνη και ευάλωτη, χωρίς μανιερισμούς και κλισέ. Ο σκηνοθέτης Sean Durkin χτίζει την ένταση σταδιακά, δημιουργεί απειλή γύρω από την πρωταγωνίστρια και φροντίζει ώστε ακόμα και όταν βρίσκεται σε ασφαλές θεωρητικά περιβάλλον να υπάρχει μια διάχυτη ανασφάλεια που την ωθεί σε πανικόβλητες ενέργειες. Ο κίνδυνος μπορεί να απομακρύνεται από τον άνθρωπο εξάλλου, αλλά δεν απομακρύνεται από το μυαλό του και αυτό είναι έκδηλο στην περίπτωση της Μάρθα/ Μάρσι Μέι/ Μαρλίν παρόλες τις απέλπιδες προσπάθειες της αδερφής της.

Ειδική μνεία αξίζει και στον John Hawkes, που δημιουργεί μια απειλητική φιγούρα που ξέρει να ασκεί τόσο σωματική όσο και ψυχολογική βία, χτίζοντας έναν χαρακτήρα παντοδύναμο μέσα στο βασίλειό του. 

#tiff52 Blogging: Poulet aux prunes (Κοτόπουλο με δαμάσκηνα) (4*/5)

Όταν η γυναίκα του μεγαλύτερου βιολονίστα του Ιράν του σπάει το πολύτιμο βιολί του, αυτός αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Ή μάλλον καλύτερα, απλά να πεθάνει. Στο κρεβάτι του, μόνος, μην αφήνοντας κανέναν να πλησιάσει, αναπολώντας με flashbacks την ζωή του και κρίνοντας το μέλλον των παιδιών του με αντίστοιχα flashforwards.

Ο,τι και να πει κανείς για την τελευταία ταινία των Satrapi και Parronaud είναι λίγο. Ευαίσθητη, αστεία, συγκινητική, γεμάτη γλυκόπικρα συναισθήματα, δράμα και γέλιο παρασέρνει τον θεατή σε ένα ταξίδι μαγευτικό και μοναδικό. Και εκεί που θεωρείς ότι δεν μπορεί να γίνει καλύτερο, έρχεται και το τελευταίο δεκάλεπτο, που είναι ίσως η ομορφότερη κινηματογραφική στιγμή της χρονιάς και το οποίο χωρίς υπερβολές είναι απλά αριστουργηματικό. Ξεπερνώντας κατά πολύ το Persepolis, το Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα διατηρεί την ιδιαιτερότητα της προέλευσής του αλλά γίνεται οικουμενικό και μιλάει απευθείας σε όλον τον κόσμο με την αμεσότητά του και τη ζεστασιά της δημιουργίας του. Εξαιρετική και η μουσική συνοδεία της ταινίας από τον Olivier Bernet.

#tiff52 Blogging: Στην Άκρη της Γης (Finisterrae) (4*/5)

Τα φαντάσματα δύο νεκρών αδερφών (κομπλέ μαζί με τα λευκά τους σεντόνια) ξεκινούν ένα ταξίδι στο αφιλοξενο βόρειο ισπανικό τοπίο με στόχο το Σαντιάγκο και το κοντινό ακρωτήρι στον Ατλαντικό για να ξαναγίνουν θνητοί, άγνωστο όμως με ποια μορφή.

Έργο που θα διχάσει το κοινό λόγω της χαλαρής κι ελλειπτικής αφήγησης αλλά πανέμορφο οπτικά (με υπέροχη ψηφιακή φωτογραφία) και υπνοτιστικά γοητευτικό τελικά, το Finisterrae είναι η ταινία που μπορείς να συζητάς για καιρό μετά την προβολή, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσεις τις αινιγματικές εικόνες.

Όσο τα δύο φαντάσματα προχωρούν και τα καλύμματά τους λερώνονται, έρχονται σε επαφή με διάφορους σουρεαλιστικούς χαρακτήρες βγαλμένους σαν από ταινίες του Bunuel και του Jodorowski, συζητούν για θέματα καθημερινά αλλά και για τους εαυτούς τους, συγκρούονται μεταξύ τους και διαφωνούν αλλά στην τελική οι εικόνες μιλάνε διαφορετικά στον κάθε θεατή προκαλώντας ποικίλα συναισθήματα. Μέχρι και οι τίτλοι τέλους είναι ανορθόδοξοι και σε voiceover πάνω σε σκηνές βιαιότητας βαλσαμωμένων ζώων. Πολύ ευχάριστη έκπληξη του φεστιβάλ.

#tiff52 Blogging: Le Vendeur (Ο πωλητής) (3,5*/5)

Ο Μαρσέλ Λεβέσκ είναι ο τυπικός πωλητής, έξυπνος κι ετοιμόλογος, έτοιμος να αρπάξει την πώληση μόλις εμφανιστεί η ευκαιρία και ορκισμένος να διατηρήσει τα στατιστικά του στο υψηλότερο επίπεδο ακόμα και αν διανύει ήδη το 67ο έτος της ηλικίας του. Όταν, όμως,η οικονομική κρίση χτυπήσει την τοπική κοινωνία και η προσωπική του ζωή διαταραχτεί από απρόσμενα γεγονότα, θα χρειαστεί να έρθει αντιμέτωπος με την θεώρησή του για την ζωή, την καθημερινότητά του και, στην τελική, το μέλλον του.

Χωρίς να ακολουθεί την παραδοσιακή δομή του δράματος και με χαλαρή γενικά αφήγηση, ο "Πωλητής" του Sébastien Pilote καταφέρνει να συγκινήσει με την ζωή ενός ανθρώπου που γνωρίζει (αλλά καλά) μόνο ένα πράγμα και που δομεί όλη την ζωή του γύρω από αυτό. Επίκαιρο όσο ποτέ και με την οικονομική κρίση να είναι ο ουσιαστικός "κακός" της ταινίας, αποδεικνύεται λεπτοδουλεμένο και ιδιαίτερα ρεαλιστικό στην αποτύπωση της ψυχολογίας και της γενικότερης ανασφάλειας στη σύγχρονη αβέβαιη εποχή. Αν και το πρώτο μισό είναι αργό και απαιτητικό, η αλλαγή τόνου και η αύξηση της ταχύτητας στο δεύτερο ανταμοίβουν τον επίμονο θεατή και προβάλλουν περίτρανα το ταλέντο του Jean-François Boudreau, ο οποίος εντυπωσιάζει με την αφανή πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του και την άψογη απόδοσή του.

#tiff52 Blogging: Beast (4*/5)

Όταν η ταινία ξεκινά, μέσα στην καρδιά της άνοιξης, ο Μπρούνο και η Μαξίν ετοιμάζονται να ξεκινήσουν την κοινή ζωή τους αγοράζοντας το σπίτι των ονείρων τους. Από την επόμενη κιόλας σκηνή, όμως, τα πράγματα φαίνεται ότι δεν είναι τόσο ειδυλλιακά. Ο χειμώνας έχει ήδη έρθει, η Μαξίν έχει αποκτήσει εραστή και ο Μπρούνο αρχίζει να παθιάζεται τόσο πολύ να την κρατήσει κοντά του και να την κάνει κομμάτι του (κυριολεκτικά) που αρχίζει να μεταμορφώνεται ψυχολογικά αλλά και σωματικά (;) σε κάτι άλλο, αιμοδιψές κι εξαγριωμένο.

Ο Μποέ δεν χάνει χρόνο με εισαγωγές και προλόγους. Βουτάει κατευθείαν στο επίκεντρο των πραγμάτων και ακολουθεί στενά τον Μπρούνο σε όλα τα στάδια της ολοκληρωτικής μεταμόρφωσής του. Πραγματικότητα και τρέλα παντρεύονται με κλασικό Μποέ-κικό τρόπο, οι σουρεαλιστικές σκηνές είναι αριστοτεχνικές και η κλιμακούμενη ένταση δεν αφήνει περιθώρια αντιδράσεων στον θεατή. O Nicolas Bro αφήνεται στα ένστικτα και τα πάθη του Μπρούνο και γίνεται όντως ένα κτήνος έτοιμο να καταβροχθίσει (ώστε τελικά να κατακτήσει) την μοναδική του αγάπη διότι δεν αρκεί να είναι δίπλα του αλλά πρέπει να είναι μέσα του. Η ερμηνεία του είναι πραγματικά κτηνώδης και η παράνοια είναι έκδηλη σε κάθε στοιχείο της μορφής του. Αλλά και η Μαξίν δεν είναι απλά η απίστη σύζυγος. Άλλοτε πρόθυμη να αφεθεί στις ορέξεις του Μπρούνο και άλλοτε ψυχρή σαν πάγος, είναι το θήραμα που δεν παραδίδεται στο θηρίο και παίζει επίσης το δικό του παιχνίδι όσο λαμβάνει χώρα η επίμαχη "μεταμόρφωση".

Ειδική μνεία αξίζει να δοθεί και στην καταπληκτική ερωτική σκηνή με τα σαδομαζοχιστικά στοιχεία αλλά και στην σκηνή του ντουζ όπου... (ναι, σιγά μην πω.) Μία πραγματικά πολύ επιθυμητή αλλαγή στη συνήθη θεματολογία του φεστιβάλ.

#tiff52 Blogging: Without (4.5*/5)

Υπάρχουν ταινίες που χωρίς να μπορείς να το εξηγήσεις απόλυτα καταφέρνουν να χωθούν κάτω από το δέρμα σου με ύπουλο τρόπο και να σε κάνουν να νιώσεις τόσα πολλά πράγματα χωρίς καν να καταλαβαίνεις τον τρόπο. Το ειρωνικότερο όλων συμβαίνει όταν αυτά τα καταφέρνει μια ταινία που λέγεται Without, που είναι και ό,τι ομορφότερο είδα στο φεστιβάλ φέτος (μέχρι τώρα).

Η Joslyn πηγαίνει στο μικρό νησί για να φροντίσει έναν παραπληγικό, σχεδόν ολικά παράλυτο, ηλικιωμένο, όσο η οικογένειά του φεύγει σε διακοπές. Εκεί μόνη, χωρίς ίντερνετ, παρέα ή ενδιαφέροντα, θα περάσει κάποιες μέρες που θα την φέρουν αντιμέτωπη με αυτά που κρύβει μέσα της και, ακόμα χειρότερο, αυτά που δεν αφήνει στον εαυτό της να νιώσει. 

Χωρίς (pun intended) να υπάρχει φαινομενικά ισχυρός αφηγηματικός ιστός, το Without είναι ένα εξαιρετικά γραμμένο δράμα, γεμάτο λεπτούς χειρισμούς, υπαινικτικό όσο πρέπει και ιδιαίτερα άβολο κατά στιγμές, με υπόγεια ένταση που κλιμακώνεται και μία πρωταγωνίστρια-διαμάντι που κουβαλά όλη την ιστορία στα μάτια της. Η ηθοποιός-τραγουδίστρια-blogger Joslyn Jensen ΕΙΝΑΙ η ταινία, της δίνεται ολοκληρωτικά, ξεγυμνώνεται κυριολεκτικά και μεταφορικά στην κάμερα και αναπνέει σε κάθε καρέ ταλέντο και φρεσκάδα. Ο σκηνοθέτης Mark Johnson χειρίζεται υποδειγματικά μια ιστορία ουσιαστικά περιορισμένη σε ένα σπίτι, με ελάχιστες εξορμήσεις στον έξω κόσμο, εμβολιάζοντάς την με δόσεις θρίλερ και δίνοντας στον θεατή σταδιακά τα κομμάτια, για να πει στην τελική μια προσωπική μικρή ιστορία που μιλάει μεγαλειωδώς στην καρδιά.

#tiff52: J.A.C.E. (2.5*/5)

13 χρόνια μετά το εντυπωσιακό ντεμπούτο του με το Black Out (ps. Red Out), ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης επιστρέφει με ένα ακόμη υπερ-φιλόδοξο project, που καλύπτει την ιστορία του J.A.C.E., ενός παιδιού που βλέπει την οικογένειά του να σφαγιάζεται μπροστά στα μάτια του από συμμορίτες και αναγκάζεται να περάσει ολόκληρη την υπόλοιπή τού ζωή κάνοντας αγώνα δρόμου για να ξεφύγει από αυτούς. Στην εν λόγω fast-forward ζωή χωράνε τσίρκο, πλούσιοι ανάδοχοι, ελέφαντες, drag shows, προαγωγοί, πόρνες, τραβεστί, σεξ, εκρήξεις, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, ο έρωτας και ο νεροχύτης της κουζίνας.

Γενικώς, όπως και στην πρώτη του δουλειά, ο Καραμαγγιώλης τα πετάει όλα στο μίξερ, προσπαθώντας να δημιουργήσει μία σύγχρονη Οδύσσεια. Χωρίζει μάλιστα και την ταινία σε κεφάλαια-μοντέρνες ραψωδίες μέχρι ο J.A.C.E. (η σημασία του αρτικόλεξου αποκαλύπτεται στην ταινία και είναι μάλιστα πολύ ταιριαστή στην ψυχοσύνθεση του ήρωα) καταφέρει να βρει την Ιθάκη του. Στην (αρκετά μεγάλη είναι η αλήθεια) διάρκεια του ταξιδιού του υπάρχουν σημεία που θα μπορούσαν να επωφεληθούν ενός πιο σφιχτού μοντάζ αλλά και πάλι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το όραμα ενός δημιουργού που τολμάει να στοχεύει ψηλά. Το ότι δεν το πετυχαίνει απόλυτα οφείλεται και στις κατά στιγμές μέτριες ερμηνείες, που δεν μπορούν να μεταδώσουν την τραγικότητα της κατάστασης ή την αμεσότητα του κινδύνου και στις ευκολίες του σεναρίου, που καταφεύγει συχνά σε φτηνά σοκ και προβλεπόμενες ανατροπές. Παρόλα αυτά, ο πρωταγωνιστής Alban Ukaj ανταποκρίνεται με επιτυχία στις απαιτήσεις του ρόλου και η απόφαση του σκηνοθέτη να τον κάνει λιγομίλητο του δίνει την ευκαιρία να παίξει περισσότερο με το σώμα διατηρώντας σχεδόν μέχρι το τέλος σκοτεινές τις πραγματικές πτυχές του μυαλού του.

#tiff52 Blogging: Παράδεισος (1,5*/5)

Στη διάρκεια του πατρινού καρναβαλιού, κόσμος ερωτεύεται, χωρίζει και γενικώς μπλέκει τα μπούτια του παρτάροντας, μεθώντας και μαλώνοντας.

Με λίγα λόγια, φουλ παρτάλιασμα σε μία ταινία που προσπαθεί πολύ να γίνει γρήγορη, κοφτή και φρενήρης και καταλήγει απλά ένας ασύνδετος αχταρμάς χωρίς συνοχή (ναι, καταλαβαίνω τον πλεονασμό). Σχηματικοί χαρακτήρες, κλισέ χιούμορ και καταστάσεις και απουσία ολοκλήρωσης στο φινάλε προκαλούν απλά απορία για τα κριτήρια επιλογής της στο διεθνές διαγωνιστικό. Μοναδικό θετικό η γενική randomness των καρναβαλιστών που κατακλύζουν την οθόνη η οποία όμως και πάλι καταντάει ρουτίνα από ένα σημείο και μετά.