Around The Globe On A Reel, Στάση Όγδοη: Λονδίνο, σήμερα θα πάρουμε το μετρό.

Τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα στο Λονδίνο αυτή την στιγμή, ολυμπιακοί αγώνες and stuff, καταλαβαίνεις. Την πόλη που αγαπάμε να μισούμε, με τους ξενέρωτους Άγγλους, τα κλεμμένα μάρμαρα, το Big Ben, την γκρίνια για τον απαίσιο καθημερινό καιρό, την βασίλισσα, τον Τζέιμς Μποντ, τον Colin Firth (ναι, ξέρετε οι ενδιαφερόμενες για ποιες το έγραψα), τις ξεκάλτσωτες Αγγλίδες και τις 1534 γαμημένες επιλογές που έχει καθημερινά κανείς για να απολαύσει θέαμα κάθε είδους, από συναυλίες μέχρι εξεζητημένες παραστάσεις. Τέλεια ε; Ναι, οκ, ξεχάστε τα όμως τώρα αυτά, γιατί σήμερα θα φωτογραφήσουμε το περίφημο London Underground, σημείο συνάντησης εκατοντάδων ανθρώπων καθημερινά, προσφιλές μέρος καταδιώξεων και παρακολουθήσεων, καταφύγιο του πληθυσμού κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και σαφέστατα zombie-friendly περιοχή, όπως αποδεικνύει περίτρανα το παραπάνω αφισάκι από το Shaun of the Dead.

The Dark Knight Rises: Yay or Nay

Δέκα μέρες σχεδόν μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του, το Dark Knight Rises πλέον έχει εξαπλωθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες ανά τον κόσμο, δημιουργώντας ποικίλες αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων και φανατικών εξάρσεων από τους υπέρμαχους του ανυπέρβλητου της τριλογίας του Νόλαν, σε βαθμό που οποιαδήποτε αρνητική άποψη να θεωρείται απαράδεκτη ή/και κατακριτέα. Με την ελληνική πρεμιέρα να έχει προγραμματιστεί για τις 21 Αυγούστου, το ερώτημα που αφορά το κοινό είναι αν αξίζει η προσμονή ή αν πρέπει να παραμείνει συγκρατημένο περιμένοντας την απογοήτευση. Χωρίς να μπαίνουμε σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, (δόξα τω Θεώ, υπάρχει χρόνος μέχρι τις 21 του Αυγούστου), η άποψη του ντιεξομπλόγκ είναι ότι ο Νόλαν, ναι, κατάφερε να κλείσει ικανοποιητικότατα την τριλογία του σκοτεινού ιππότη και αυτά είναι κάποια γρήγορα points που το αποδεικνύουν, spoiler-free and all.

Ριβιουπόστ #6/2012: The Amazing Spider-man & Friends

Από το τελευταίο installment των ριβιουπόστ πέρασε καιρός, παρεμβλήθηκε ένας Προμηθέας αλλά και ο Wes Anderson (ο οποίος μάλλον αντιμετώπισε μια όχι και τόσο πετυχημένη στρατηγική προβολών που περιόρισε την διανομή της ταινίας του μόνο σε θερινές αίθουσες ανά την Έλλάδα) και πολλά (μα πάρα πολλά) έργα που στριμώχθηκαν στις μειωμένες, λόγω καλοκαιριού, αίθουσες της επικράτειας. Αυτή την εβδομάδα σηματοδοτεί, φυσικά, η πρεμιέρα του Amazing Spider-Man, που αποτελεί το πρώτο μεγάλο blockbuster του καλοκαιριού και που οι φίλοι του ντιεξομπλόγκ @irinivn και @Rebelli0n φρόντισαν ήδη να κριτικάρουν εδώ και καιρό, εν αναμονή της επιστροφής του Σκοτεινού Ιππότη, λίγο μετά τα μπάνια του δεκαπενταύγουστου, στις 21 Αυγούστου. Στη συνέχεια, ακολουθεί μια γρήγορη (ή και όχι τόσο γρήγορη επιλεκτικά) ματιά στις ταινίες που κυκλοφόρησαν (και καταφέραμε να δούμε) το τελευταίο διάστημα.

The Red Coat: Από το The Grain Train Robbery, στο Don't Look Now και beyond.

Όποιος με γνωρίζει, γνωρίζει και το το πάθος μου για μία συγκεκριμένη ταινία, που κατέχει την κορυφαία θέση στην λίστα της καρδιάς και του μυαλού μου. Το Don't Look Now του Nicolas Roeg αναμφισβήτητα υπήρξε καθοριστικό στην εξέλιξη του μέσου κι επηρέασε με την αντισυμβατική του αφήγηση και το ανατρεπτικό μοντάζ, τόσο άμεσα όσο και περισσότερο υπόγεια, την επόμενη γενιά κινηματογραφιστών και δημιουργών. Αυτό όμως που έμεινε περισσότερο χαραγμένο στην συλλογική μνήμη είναι το χαρακτηριστικό κόκκινο παλτό, σύμβολο του επικείμενου θανάτου και της τραγωδίας, μεταίχμιο ανάμεσα στον ερωτισμό, το πάθος και τον θάνατο (τα λέει εξαιρετικά εδώ). O Roeg δεν ήταν βέβαια ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυτό το σύμβολο, ήταν όμως εκείνος που το ανήγαγε σε cult status και εικονικό κομμάτι του κινηματογραφικού κόσμου. Αυτά είναι τα στιγμιότυπα της ζωής ενός κόκκινου παλτό.

Χίλιοι τίτλοι ΕΡΩΤΑ: Ελληνικές πρωτότυπες (εμ, όχι τόσο) αποδόσεις.

Είσαι σε δημιουργικό τέλμα, είναι μεσημέρι, έχεις κανονίσει κάτι για μετά την δουλειά και σε πιέζει η ώρα να μεταφράσεις τον τίτλο για την επόμενη ταινία του στούντιο άμεσα; Δύσκολη η θέση σου, δύσκολη στιγμή και γενικά, όμως υπάρχει λύση που είναι και αποτελεσματική και δοκιμασμένη και βγαλμένη από το βιβλίο με τα κλισέ, η οποία θα σου λύσει τα χέρια. ΈΡΩΤΑΣ. "Έρωτας στην βεράντα", "Χειμερινός έρωτας", "Έρωτας με χταποδάκι και μεζέδες στο τσιπουράδικο", "Έρωτας στο διαστημόπλοιο με φόντο το άλιεν", "ο κρυφός έρωτας στην Σπιναλόγκα", δεν μπορείς να φανταστείς τις πιθανότητες που ανοίγονται μπροστά σου. Και φυσικά, μιλώ με αποδείξεις. Τον τελευταίο μήνα, το Moonrise Kingdom έγινε "O Έρωτας του φεγγαριού", το Deep Blue Sea κατέληξε το "Βαθύ μπλε του έρωτα" και το La Delicatesse της επόμενης εβδομάδας προέκυψε με λίγο (σ.σ. καθόλου) φαντασία ως "Επιστροφή στον Έρωτα". Με βρίσκεις υπερβολικό; Περίμενε, έχω κι άλλα.

Έκτακτο παράτημα: Πρωτοσέλιδα από ένα φιλμικό σύμπαν

H Gigi Gaston δεν υπήρξε ποτέ, ο Jean Luc Goddard δεν σκηνοθέτησε ποτέ το Je suis Perdue και όμως το "Plus aimée que Marilyn Monroe" παραμένει εικονικό πρωτοσέλιδο βγαλμένο από κάποια πραγματικότητα της δεκαετίας του 1960. Αυτές είναι οι εναλλακτικές ειδήσεις, όπως τις είδε ο κόσμος της έβδομης τέχνης.

The Amazing Spider-man advance double review: Η @irinivn και ο @Rebelli0n απέναντι στο reboot του Ανθρώπου Αράχνη.

Δέκα χρόνια μετά το πρώτο Spider-man του Sam Raimi, το Hollywood θεώρησε πώς ο χρόνος είναι επαρκής για το reboot ολόκληρου του franchise. Με τον σχεδόν πρωτοεμφανιζόμενο αλλά άκρως αγαπητό στο indie κοινό Marc Webb του (500) Days of Summer (ναι, η ειρωνεία του επιθέτου δεν περνά απαρατήρητη) στο τιμόνι, και, αναμφισβήτητα, με ένα από τα πιο, εχμ, ενδιαφέροντα ζευγάρια αυτή την στιγμή μπροστά (και πίσω) από την κάμερα, οι προσδοκίες για το Amazing Spider-man εκτοξεύθηκαν στην στρατόσφαιρα ήδη από πολύ νωρίς. Υποσχόμενο την καταγραφή της «μυστικής προέλευσης» του ήρωα και βασισμένο περισσότερο στην λογική του κομιξικού Ultimate Spider-man, που επεδίωξε να εκμοντερνίσει τον μύθο του Ανθρώπου Αράχνη επαναφέροντας, όμως , παράλληλα το νεανικό του status quo, το Amazing Spider-man συμπληρώνει μαζί με τους Avengers του Joss Whedon και το Dark Knight Rises του Christopher Nolan την ιερή τριάδα των comic based ταινιών του καλοκαιριού. H red carpet expert και μόνιμη επισκέπτης των ευρωπαϊκών κινηματογραφικών φεστιβάλ @irinivn και ο @Rebelli0n, της φήμης των blogoscars, είδαν από τους πρώτους την ταινία και καταγράφουν τις εντυπώσεις τους αμέσως μετά το άλμα.

Η στιγμή της σκληρής απόφασης: the movie edition

Με τα πόδια ή με το λεωφορείο; Παγωτό κρέμα ή σοκολάτα; Μελαχρινή ή ξαθιά; Την Κική ή την Κοκό; Το δίλημμα παραμένει διαχρονικό μέσο εξέλιξης των γεγονότων και είναι μια έννοια που ειλικρινά, βαρεθήκαμε, να ακούμε το τελευταίο διάστημα και στην επικαιρότητα. Ειδικά στον κινηματογράφο, ως κλισέ, η ηρωίδα πάντα θα χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα σε δύο κάπως περισσότερο από το κανονικό γυμνασμένους, αρκετά πιο όμορφους από τον μέσο όρο άνδρες, ο Jigsaw όλο και θα βάζει σε κάποιον διαστροφικά κουίζ που θα περιλαμβάνουν την λήψη σαδιστικών αποφάσεων μέσα στην διαδικασία τους και η Sarah Jessica Parker, στο μυριοστό σίκουελ του Sex And The City And The Γηροκομείο θα πρέπει να διαλέξει ποιο είναι το κατάλληλο ψηλοτάκουνο για την περίσταση. Εμ, όχι. Το ντιεξομπλογκ παρουσιάζει περήφανα την στιγμή της σκληρής απόφασης ή αλλιώς τις 10 "A or B" καταστάσεις που ήρθαν πιο γρήγορα στο μυαλό σε τυχαία σειρά και μας έκαναν να χαμογελάσουμε, να ξύσουμε προβληματισμένοι το πηγούνι μας, να βυθιστούμε πιο βαθιά στην καρέκλα μας ή να βγάλουμε ένα awww ρομαντικής εσάνς. Feel free να προσθέσει κανείς ό,τι επιθυμεί στα σχόλια.

Prometheus REVIEW: Το σύμπαν της ALIEN μυθολογίας επεκτείνεται.

Να ξεκαθαρίσω ότι είμαι τεράστιος φαν της alien μυθολογίας. Όλη η τετραλογία ανήκει στις αγαπημένες μου ταινίες, από το αριστουργηματικό κλειστοφοβικό horror (Alien) του Ridley Scott και την ακριβή επανάληψη της φόρμουλας, παραλαγμένης σε war movie, από τον James Cameron στο Aliens μέχρι το βουτηγμένο στη θρησκευτική σημειολογία Alien 3 του David Fincher και τον σουρεαλισμό-γαμημένο-ο,τινανισμό του Alien Resurrection του Jean Pierre Jeunet. Κάθε ένα αποτελούσε μια εξέλιξη του μύθου, ένα twist στο αρχικό όραμα, που ανεξάρτητα από τα ελαττώματα της κάθε ταινίας στην τελική παρέμενε ένα φιλμ με ξεκάθαρη δημιουργική σφραγίδα και πάντα με μια από τις πιο badass ηρωίδες της μεγάλης οθόνης σε απόλυτη φόρμα.

Παντού υπάρχει ένα All-Star: Οι κινηματογραφικοί ρόλοι ενός κλασικού παπουτσιού

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσες κινηματογραφικές εμφανίσεις έχει πραγματοποιήσει αυτό το παπουτσικό. Διαχρονικό και αναλλοίωτο στην αίσθηση της μόδας ανά τα χρόνια, έχει καταφέρει να μπει στα καρέ αμέτρητων ταινιών, άλλοτε σαν κομπάρσος και άλλοτε σαν αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητας του πρωταγωνιστή, άλλοτε προβλέψιμα και άλλοτε σε απόλυτα εναλλακτικούς ρόλους, πάντα όμως με έναν περίεργο τρόπο σε πλήρη αρμονία με το περιβάλλον του. Αυτό είναι ότι κοντινότερο μπορεί να υπάρξει σε φασιοπόστ, σε τούτο το μπλογκ.