#tiff52 Blogging: Terraferma (Στην Στεριά) (2*/5)

Όταν μία ομάδα λαθρομεταναστών εμφανιστεί στο μικρό νησί όπου κατοικούν, μία οικογένεια, αλλά και ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού, θα επηρεαστεί από την απρόσμενη άφιξη σε τέτοιο βαθμό που θα δημιουργηθούν αναταραχές τόσο στην καθημερινότητά τους αλλά και στην παραδοσιακή θεώρηση των αξιών τους.

Κλασικά ιταλικό φιλμ, λουσμένο στον μεσογειακό ήλιο, με τους αναμενόμενους θερμόαιμους χαρακτήρες και τις φλογερές γυναίκες να κάνουν την εμφάνισή τους με την πρώτη αφορμή, παραμένει στην τελική ακριβώς αυτό. Ένα σχηματικό δηλαδή έργο, γεμάτο σεναριακές ευκολίες και κλισέ, με ελάχιστες πραγματικά δραματουργικές στιγμές (όπως την ξαφνική εμφάνιση μέσα στη νύχτα των λαθρομεταναστών), το οποίο βλέπεται μεν ευχάριστα αλλά παραμένει ελάχιστα στην μνήμη του θεατή μετά τους τίτλους τέλους. Το φινάλε, επίσης, μοιάζει απότομο χωρίς την επαρκή στοιχειοθέτηση που θα δικαιολογούσε με σαφήνεια τις πράξεις των πρωταγωνιστών. Με λίγα λόγια, μια χαμένη ευκαιρία. 

#tiff52 Blogging: Elena (3*/5)

Η Ελένα και ο Βλαντιμίρ είναι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων από εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα. Γνωρίστηκαν όταν η Ελένα ως νοσοκόμα και φρόντισε τον Βλαντιμίρ όταν χρειάστηκε αυτός να νοσηλευτεί και από τότε κλείνουν ήδη 10 χρόνια συμβίωσης. Όταν ο Βλαντιμίρ θα θελήσει να συντάξει την διαθήκη του, η Ελένα θα προσπαθήσει να κάνει ότι μπορεί για να εξασφαλίσει μέσω αυτής την οικογένειά της, την οποία δεν την λες και υποδειγματική.

Ταινία που δίχασε στην πρώτη επίσημη ελληνική προβολή της (φαίνεται και από αρκετά σχόλια στο twitter), φαίνεται να κέρδισε τους κριτικούς αλλά να απομάκρυνε τους θεατές. Αργή στην εξέλιξη, με έμφαση στα πρόσωπα και τις κινήσεις των πρωταγωνιστών προσπαθούσε μέσα από τις σιωπές και την βαρετή καθημερινότητα να μεταδώσει την ιδιόμορφη σχέση αυτών των δύο υπέργηρων ανθρώπων. Παρόλα αυτά, η κορύφωση της ταινίας δεν έρχεται ως λογική κατακλείδα των γεγονότων, το τελικό αποτέλεσμα δεν δείχνει σημάδια πρωτοτυπίας και η εντύπωση στο φινάλε αφορά μία ταινία με έντιμες προθέσεις που με τον χειρισμό της δεν έφτασε στο απόγειο των δυνατοτήτων της.

#tiff52 Blogging: Tierische Liebe (Animal Love) (1996) (4*/5)

Περιθωριακοί άνθρωποι και φορείς προβληματικών διαπροσωπικών σχέσεων στρέφονται προς τα ζώα και δημιουργούν αρρωστημένα στενές σχέσεις με τα κατοικίδιά τους. Τους λένε τα άγχη τους, τους φόβους τους, τα βάζουν στη μέση των διαπροσωπικών τους διενέξεων και στην τελική αγκιστρώνονται πάνω τους χωρίς να συνειδητοποιούν την κρισιμότητα της κατάστασής τους.

Ο φακός του Ulrich Seidl είναι διεισδυτικός, γίνεται άβολος και σοκάρει όταν ξεγυμνώνει τους ανθρώπους μπροστά από την κάμερα. Οι μονόλογοι είναι ανατριχιαστικοί, τα βλέμματα τρομάζουν με την απόγνωσή τους και οι σιωπές κραυγάζουν τραγικότητα. Δημιουργώντας ένα κολάζ από δραματικές μεμονωμένες περιπτώσεις, καταφέρνει στο τέλος να κάνει ένα σχόλιο για την κοινωνία της μοντέρνας εποχής, που ξεπερνά τα σύνορα οποιασδήποτε χώρας και γίνεται οικουμενική μαρτυρία που αναφέρεται στην ανάγκη αναζήτησης υποκατάστατων στις ανθρώπινες σχέσεις.

Σκληρό αλλά σίγουρα ανταμείβει τον απαιτητικό θεατή.

#tiff52 Blogging: Buddha Mountain (4*/5)

Όταν το προηγούμενο σπίτι στο οποίο έμεναν ετοιμάζεται προς κατεδάφιση, δύο αγόρια κι ένα κορίτσι αποφασίζουν να συγκατοικήσουν με μια μεσήλικη τραγουδίστρια της Όπερας του Πεκίνου, γεγονός που θα φέρει σε ρίξη τις δύο γενιές αλλά παράλληλα θα τους φέρει πιο κοντά, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν ο καθένας την προσωπική του τραγωδία.

Εξαιρετικά γραμμένο και μετρημένα σκηνοθετημένο, το Βουνό του Βουδα είναι άλλη μια ευχάριστη έκπληξη του φεστιβάλ. Συγκινητικό αλλά όχι μελό, με ερμηνείες που είναι φυσικές και χωρίς καμία επιτήδευση δραματικές κι ένα φινάλε που απογειώνει τα συναισθήματα. Παρά το γεγονός ότι η ιστορία έχει βαθιές ρίζες στην κινέζικη παράδοση, η προσέγγιση του θέματος είναι ιδιαίτερα ευρωπαϊκή, με αποτέλεσμα η ταινία να αγγίζει τον θεατή με την οικουμενικότητά της. Πολύ ανθρώπινες ερμηνείες και από τους τέσσερις βασικούς χαρακτήρες.

#tiff52 Blogging: Η τάξις και το ηθικό (L' ordre et la morale) (3*/5)

To 1988, ανάμεσα στους δύο γύρους για τις προεδρικές εκλογές μεταξύ του Φρανσουά Μιτεράν και του Ζακ Σιράκ, στο νησί της Ouvae στη Νέα Καληδονία, κάποιοι Κανάκ υπέρ της ανεξαρτησίας του νησιού επιτίθενται στα γαλλικά στρατεύματα της περιοχής, σκοτώνουν και κρατούν ομήρους στρατιώτες, βάζοντας σε κίνηση ενέργειες που θα οδηγήσουν σε αναπόφευκτη σύγκρουση όπλων.

Ο Ματιέ Κασοβίτς επιστρέφει ύστερα από ένα όχι και τόσο επιτυχημένο ταξίδι στο hollywood πίσω στην πατρίδα του με μία ταινία που βασίζεται στην πρόσφατη ιστορία της χώρας του, "γαλλοποιώντας" ουσιαστικά την κλασική αμερικανική φόρμουλα σε κάτι πιο ευρωπαϊκό. Και όντως η παραγωγή είναι φροντισμένη, ο ρυθμός σταθερός χωρίς να κουράζει, οι σκηνές των συγκρούσεων είναι άψογα χορογραφημένες μέσα στην πυκνή βλάστηση της γαλλικής Πολυνησίας (όπου τελικά γυρίστηκε) και η κύρια αντρική ερμηνεία του ίδιου του Κασοβίτς κουβαλά άξια όλη την ιστορία στην πλάτη του. Όλα αυτά όμως αναιρούν από την ταινία την αίσθηση του γνώριμου και του ξαναειπωμένου, ότι δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο πέρα από την εξύμνηση της προσωπικής ανδρείας και της ικανότητας ορισμένων ανθρώπων να ξεχωρίζουν μέσα στον πανικό των εξελίξεων.

Η "Τάξις και το ηθικό" στην τελική είναι καλοφτιαγμένος mainstream κινηματογράφος για ένα (τρόπος του λέγειν) ευχάριστο δίωρο χωρίς όμως να πλησιάζει στο επίπεδο των πολυάριθμων ταινιών του είδους, τις οποίες αντανακλά.

#tiff52 Blogging: Michael (4*/5)

O Μίχαελ είναι ένας τυπικός εργένης. Πηγαίνει καθημερινά στη δουλειά του, κάνει μόνος του τις αγγαρείες του νοικοκυριού και πού και πού πηγαίνει για σκι με άλλους άντρες. Κι επίσης, κρατάει ένα μικρό αγόρι φυλακισμένο στο υπόγειο του σπιτιού του.

Ο Markus Schleinzer σκηνοθετεί το δύσκολο θέμα ενός παιδόφιλου με απόσταση, ψυχρότητα και, θα έλεγε κανείς, απάθεια. Αυτό δεν επιτρέπει στον θεατή να συμμετέχει συναισθηματικά στα δρώμενα αλλά τον καθιστά απλό παρατηρητή σε μία κατάσταση έντονης δραματικής υπόστασης. Παράλληλα, η ψυχρότητα της αποτύπωσης κάνει τις σκηνές ακόμα πιο σοκαριστικές, ακόμα κι αν δεν γίνονται ποτέ γνωστές οι λεπτομέρειες του παρελθόντος ή το πώς έφτασαν τα πράγματα στην προβαλλόμενη κατάσταση. Όλα αυτά κάνουν το τελικό εγχείρημα ιδιαίτερα έντονο (αν και υπόγεια), αρκετά πολύπλοκο αν και μακριά από απλουστεύσεις και πολύ άβολο στην ουσία του χωρίς να καταφεύγει σε φτηνούς μελοδραματισμούς. 

Σύμμαχος σε όλη αυτή την προσπάθεια ο (παρών στην φεστιβαλική προβολή) Michael Fuith, ο οποίος φορά συνεχώς το προσωπείο του καθημερινού ανθρώπου, δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την ψυχοσύνθεση του Μίχαελ και παραδίδει έναν χαρακτήρα που δεν μπορεί να ονομαστεί ψυχρά τέρας αν και οι πράξεις του μαρτυρούν ακριβώς αυτό. 

#tiff52 Blogging: Le Gamin au velo (Το παιδί με το ποδήλατο) (3*/5)

Η δεύτερη ταινία που προβάλλεται στα πλαίσια της ημέρας Γαλλοφωνίας σε συνεργασία με το γαλλικό Ινστιτούτο (η πρώτη ήταν οι πρωινές "Ιστορίες της νύχτας") είναι η καινούρια ταινία των αδερφών Νταρντέν, που έκανε πρεμιέρα στο τελευταίο φεστιβάλ Καννών, "Το παιδί με το ποδήλατο".

Πιστοί στην φόρμα τους, που ακολουθεί στενά απλούς ανθρώπους σε δύσκολες περιόδους της ζωής τους, οι Νταρντέν στο "Παιδί με το ποδήλατο" επικεντρώνουν τον φακό στη ζωή ενός δυστροπου παιδιού που, επειδή αρνείται να αποδεχτεί το γεγονός ότι ο πατέρας του το εγκατέλειψε, επιδίδεται σε αντιδραστικές και επικίνδυνες ασχολίες με στόχο να του τραβήξει και πάλι την προσοχή.

Η ταινία έχει ρυθμό, κυλάει ομαλά και το παιδί του τίτλου είναι χάρμα οφθαλμών, όμως το σύνολο δεν καταφέρει να ξεφύγει από τα πλαίσια που έχουν θέσει οι Νταρντέν γύρω από τον κινηματογράφο που παράγουν και να προσφέρει κάτι ουσιαστικά καινούριο. Σε αυτό το εμποδίζει και η ελλιπής ανάπτυξη οποιουδήποτε χαρακτήρα πέρα του παιδιού, γεγονός που κάνει την ταινία λειψή και ορισμένες εξέλιξεις χωρίς επαρκή στοιχειοθέτηση. Η ταινία παραμένει ιδιαίτερα αισιόδοξη βέβαια, κάτι που αποτελεί και μια από τις εκπλήξεις του φιλμ.

#tiff52 Blogging: Μαϊμούδες (She-Monkeys) (4*/5)

Η παράλληλη ιστορία δύο αδερφών, της 15χρονης Εμμα και της 7χρονης Σάρα, καθώς η μία αναπτύσσει μια ιδιαίτερα στενή σχέση με μια συναθλήτριά της και η άλλη αρχίζει να έρχεται σε επαφή με τον "συναισθηματικό κόσμο" των μεγάλων.

Η ταινία αναπτύσσεται με τυπικό βορειοευρωπαϊκό τρόπο, χωρίς εξάρσεις αλλά με αρκετές "άβολες" στιγμές και αναπτύσσει έννοιες όπως ο μιμητισμός, ο έλεγχος και η εξουσία στον άλλο χωρίς να γίνεται ποτέ προφανής ή διδακτική. Αρκετά υπόγεια στη δράση της και ύπουλη στην επίδρασή της στον θεατή, είναι από τις ταινίες που παραμένουν μέσα σου μετά το τέλος και δημιουργούν όλο και θετικότερη εντύπωση όσο συζητούνται.

Οι νεαρές πρωταγωνίστριες παραδίδουν δυνατές ερμηνείες ιδιαίτερα μέσα από την ψυχρή ματιά τους και τα αινιγματικά της βλέμματα, που δεν αφήνουν τα συναισθήματα να εκδηλωθούν κάνοντας τις ενέργειές τους διαρκώς απρόβλεπτες.

#tiff52 Blogging: Οι Ιστορίες της Νύχτας (Les Contes de la Nuit) (4*/5)

Το καινούριο έργο του Μισέλ Οσελό είναι ένα σύνολο μικρού μήκους παραμυθιών, βαθιά ερωτικών στην ουσία τους και γεμάτο αισθησιασμό, σε περιτύλιγμα παιδικής ταινίας. Και αυτό είναι το όμορφο της ταινίας, ότι είναι το ίδιο προσιτή σε παιδιά αλλά και ενήλικες χωρίς να χρειάζεται να κάνει ο Οσελό συμβιβασμούς στο όραμά του.

Ο Οσελό εμπνέεται εικαστικά από εικόνες όλου του κόσμου αλλά και της γαλλικής ιστορίας και παρουσιάζει σκηνές ποιητικής ομορφιάς πίσω από τις χαρακτηριστικές μαύρες φιγούρες του. Έχει πετυχημένο χιούμορ, ευαισθησία και μια αθωότητα που ζεσταίνει. Αν και δεν έχουν την συνοχή ενός "Αζούρ και Ασμάρ", οι "Ιστορίες της Νύχτας" είναι πιο όμορφες οπτικά και δημιουργούν περισσότερα ευχάριστα συναισθήματα προσφέροντας ένα απολαυστικό 90λεπτό.

Προσπαθήστε να το δείτε στην δεύτερη προβολή οπωσδήποτε.

#tiff52 Blogging: Σούπερ Δημήτριος (2,5/5)

Περισσότερο ως βίντεο youtube μεγάλου μήκους παρά ως κανονική μεγάλου μήκους ταινία θα έπρεπε κανείς να κρίνει τον "Σούπερ Δημήτριο". Η ιστορία του προστάτη υπέρ-ήρωα της πόλης και της νέμεσής του θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα με διάρκεια μιας ώρας παρά ως δίωρη ταινία που σε σημεία κουράζει και αναιρεί την φρεσκάδα της αρχής.

Με το πραγματικά πετυχημένο χιούμορ να υπάρχει στις λεπτομέρειες, ο Σούπερ Δημήτριος κανιβαλίζει πάνω στις ιδιαιτερότητες της πόλης, αυτοσάρκαζεται, κοροϊδεύει τη δηθενιά με το θάρρος μιας ερασιτεχνικής δουλειάς και προσπαθεί να γίνει η καλτιά της πόλης. Η υπερβολική διάρκεια όμως δεν μετράει υπέρ της ταινίας που θα μπορούσε να επωφεληθεί ενός αυστηρότερου μοντάζ και της παράλειψης κάποιων σκηνών που πλατιάζουν το τελικό αποτέλεσμα.

Σε σύγκριση με καλτ διαμάντια του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, όπως την "Επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά" και το "Κακό" σαφώς και χάνει όμως παραμένει μια προσπάθεια που έβγαλε γέλιο αν και θα μπορούσε να αξιοποιήσει περισσότερο τις δυνατότητές της.