Rotterdam Review: My Blind Heart (Mein blindes Herz) του Peter Brunner

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που δεν ακολουθούν τις παραδοσιακές δομές και κινδυνεύουν να ξεφύγουν από τον απόλυτα κινηματογραφικό κόσμο, πλησιάζοντας επικίνδυνα τα όρια του art installation. Το My blind heart του Peter Brunner ανήκει σε αυτή την κατηγορία, ξεχωρίζει όμως και αποδεικνύεται νικητής αφενός γιατί το θέμα του δεν υπηρετεί μόνο σκοπούς τέχνης αλλά αφορά απόλυτα και την πραγματικότητα και αφετέρου γιατί είναι τόσο πανέμορφα κινηματογραφημένο  που ο ισχνός του αφηγηματικός άξονας γίνεται σχεδόν περιττός.

Rotterdam Review: Concrete Clouds (Pavang rak) του Lee Chatametikool

Όταν ο μόνιμος μοντέρ του Apichatpong Weerasethakul (ο οποίος εκτελεί και χρέη παραγωγού) παρουσιάζει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, σίγουρα περιμένεις κάτι που να αποτελεί λογική συνέχεια της arthouse αισθητικής του "μέντορά" του. Και, όμως, ο Lee Chatametikool καταφέρνει να ανατρέψει τις προσδοκίες και να παρουσιάσει ένα απόλυτα μοντέρνο και προσιτό φιλμ, που μαρτυρά τόσο την φρεσκάδα του δημιουργού αλλά και την ικανότητά του στον χειρισμό ταυτόχρονων πολλαπλών θεματικών.

Rotterdam Review: Falling Star (Stella Cadente) του Lluís Miñarro

Ταινία εποχής στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ; Δηλαδή, εννοείς κουστούμια, αυλές, βασιλιάδες και ασφαλείς διαθέσεις; Ξέχασε όλα όσα ξέρεις. Το Falling Star ξεκινά για να αφηγηθεί μία άγνωστη περίοδο της ιστορίας της Ισπανίας, εντυπωσιάζει το μάτι με τα υπέροχα στημένα κάδρα (σαν αναγεννησιακοί πίνακες), παρουσιάζει έναν απόλυτα φωτογενή πρωταγωνιστή σε άψογα κοστούμια εποχής και φωτίζει με προσοχή τα κάδρα του, μέχρι να αποτυπώσει τον υπηρέτη του βασιλιά να... απαυτώνει ένα φρούτο. Οκ, ησυχάσαμε, αυτό δεν είναι ακόμα ένα κλασικό φιλμ εποχής.

Rotterdam Review: Something Must Break (Nånting måste gå sönder) του Ester Martin Bergsmark

Κάθε φεστιβάλ που σέβεται τον εαυτό του, αν θέλει να θεωρείται στον παλμό της εποχής, πρέπει να περιλαμβάνει LGBT ταινίες στον προγραμματισμό του. Και, όντως, στο φετινό φεστιβάλ του Rotterdam, το πιο avant-garde, εξ ορισμού,της Ευρώπης, αναμενόμενα βρίσκουμε να διαγωνίζεται για ένα από τα τρία ισάξια βραβεία, το σουηδικό Something Must Break του Ester Martin Bergsmark, το οποίο ακολουθεί την σχέση, η οποία αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν νεαρό cross-dressing gay και έναν straight skater, μέσα σε μια Στοκχόλμη θολή, μακριά από τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της μεγαλούπολης.

Rotterdam Review: Anatomy of a paperclip (Yamamori clip koujou no atari) του Akira Ikeda

Όταν πρόκειται για σουρεαλιστικές κωμωδίες, λίγοι ξεπερνούν την τρέλα των Ιαπώνων ή την ικανότητά τους να φτάνουν στα άκρα της φαντασίας. Το "Anatomy of a paperclip", όμως, δεν είναι ένα ξέφρενο πανηγύρι, όπως το Symbol, για παράδειγμα. Σε αντίθεση με το cult φιλμ του Hitoshi Matsumoto, ο (σχεδόν) πρωτοεμφανιζόμενος Akira Ikeda δημιουργεί έναν παράλογο μεν κόσμο, όπου τα γεγονότα ακολουθούν δικές τους απροσδιόριστες αιτίες, αλλά τον γεμίζει συναίσθημα, ζεστασιά και διάθεση κατανόησης όλων των καταστάσεων, όσο και αν αμφισβητούν την λογική. 

Rotterdam Review: The Voice Thief του Adan Jodorowsky

Όταν ένας Jodorowsky αποφασίζει να κάνει ταινία (έστω και μικρού μήκους), ποτέ δεν υπάρχει μόνο ένα μέλος της οικογένειας στο συνεργείο. Στο "The Voice Thief", ο Adan Jodowrowsky διασκευάζει την ομώνυμη ιστορία του πατέρα του, Alejandro, και τοποθετεί μπροστά από την κάμερα τον αδερφό του, Cristobal (ή, όπως ήταν γνωστός παλαιότερα, Axel), πρωταγωνιστή των σουρεαλιστικών εικόνων που κάποιος περιμένει εξαρχής από το Jodorowskέικο. Σαν να μην έφτανε αυτό, η Asia Argento φέρνει απρόσμενα το πνεύμα του πατέρα της στο set, βοηθώντας τελικά στην δημιουργία ενός πολύ ενδιαφέροντος υβριδίου δύο εντελώς διαφορετικών αλλά όμορων, ουσιαστικά, κόσμων.