Με αφορμή την κυκλοφορία του Dawn of the Planet of the Apes την ερχόμενη Πέμπτη, είπα να περάσω το Σαββατοκύριακο βλέποντας και τις πέντε ταινίες της αρχικής σειράς (το remake του Burton δεν πιάνεται) και να καταγράψω τις εντυπώσεις μου στο Letterboxd (πήγα και λίγο θάλασσα, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας). Αυτό που βγαίνει ως συμπέρασμα, είναι ότι παρά την φανταστική αρχή και το χλιαρό φινάλε, το Planet of the Apes Saga παραμένει σε όλη τη διάρκειά του μια τολμηρή σειρά, πρόθυμη να πάρει ρίσκα, να επανεφεύρει τον εαυτό της αλλάζοντας μορφή από ταινία σε ταινία (ποιος θα περίμενε ότι μετά το ολοκληρωτικής καταστροφής φινάλε της δεύτερης ταινίας, θα είχαμε ακόμη τρεις συνέχειες;), να φλερτάρει με την κωμωδία και την απόλυτη μαυρίλα ταυτόχρονα, να εξερευνήσει την ίδια την έννοια της ανθρωπότητας και να ενσωματώσει ένα σύνολο πολιτικών, θρησκευτικών και ιδεολογικών παρατηρήσεων στην αφήγησή του, που, μπορεί να χάνονται μέσα σε κατά στιγμές φτηνά εφέ και προβληματικές εκτελέσεις αλλά, αναδρομικά, φαντάζουν εξαιρετικά καίρια, και τελικά να δημιουργήσει ένα σύμπαν που περνάει από την Κοσμογονία μέχρι την Αποκάλυψη (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) και ξανά από την αρχή. Πάμε να τα δούμε αναλυτικά.
