Ριβιουπόστ #8/2012: O Καράξ, ο Χάνεκε, ο Βίντερμπεργκ και τα υπόλοιπα παιδιά από το φεστιβάλ.

Λίγο ο φεστιβαλικός Νοέμβρης, λίγο οι παραδοσιακά γεμάτες κινηματογραφικά βδομάδες προς το τέλος του χρόνου, λίγο που αμελούμε να ποστάρουμε τακτικά τα τρέχοντα reviews (γιατί μπορούμε) και το όγδοο edition των ριβιουπόστ για την χρονιά που διανύουμε κατέληξε να είναι ασφυκτικά γεμάτο. Με τα highlights των Καννών να βρίσκουν το δρόμο τους στην εγχώρια διανομή και τον ελληνικό κινηματογράφο να επιστρέφει δειλά στο εμπορικό σινεμά που δεν προσβάλει τον θεατή, ο Νοέμβρης έκλεισε προσφέροντας πλήθος αξιόλογων επιλογών αλλά και τις συνήθεις απογοητεύσεις, στρώνοντας το χαλί για το ξεκίνημα της προ-οσκαρικής περιόδου  που θα κινηθεί σε πιο αμερικανικές περιοχές. Μέχρι τότε, διαβάστε την άποψή μας για την Βερολινέζικη Barbara και τα Amour, Rust and Bone, Holy Motors, The Ηunt, Killing them Softly και Lawless από τις Κάννες, τα φιλόδοξα εισπρακτικά Brave, Frankenweenie, Savages, Seven Psychopaths και (τύμπανα) Skyfall και τα ελληνικά Αν... και J.A.C.E. (Εντάξει, και το περσινό ξεχασμένο SuperClasico). Βαθιά εισπνοή και πάμε.

#tiff52: J.A.C.E. (2.5*/5)

13 χρόνια μετά το εντυπωσιακό ντεμπούτο του με το Black Out (ps. Red Out), ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης επιστρέφει με ένα ακόμη υπερ-φιλόδοξο project, που καλύπτει την ιστορία του J.A.C.E., ενός παιδιού που βλέπει την οικογένειά του να σφαγιάζεται μπροστά στα μάτια του από συμμορίτες και αναγκάζεται να περάσει ολόκληρη την υπόλοιπή τού ζωή κάνοντας αγώνα δρόμου για να ξεφύγει από αυτούς. Στην εν λόγω fast-forward ζωή χωράνε τσίρκο, πλούσιοι ανάδοχοι, ελέφαντες, drag shows, προαγωγοί, πόρνες, τραβεστί, σεξ, εκρήξεις, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, ο έρωτας και ο νεροχύτης της κουζίνας.

Γενικώς, όπως και στην πρώτη του δουλειά, ο Καραμαγγιώλης τα πετάει όλα στο μίξερ, προσπαθώντας να δημιουργήσει μία σύγχρονη Οδύσσεια. Χωρίζει μάλιστα και την ταινία σε κεφάλαια-μοντέρνες ραψωδίες μέχρι ο J.A.C.E. (η σημασία του αρτικόλεξου αποκαλύπτεται στην ταινία και είναι μάλιστα πολύ ταιριαστή στην ψυχοσύνθεση του ήρωα) καταφέρει να βρει την Ιθάκη του. Στην (αρκετά μεγάλη είναι η αλήθεια) διάρκεια του ταξιδιού του υπάρχουν σημεία που θα μπορούσαν να επωφεληθούν ενός πιο σφιχτού μοντάζ αλλά και πάλι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το όραμα ενός δημιουργού που τολμάει να στοχεύει ψηλά. Το ότι δεν το πετυχαίνει απόλυτα οφείλεται και στις κατά στιγμές μέτριες ερμηνείες, που δεν μπορούν να μεταδώσουν την τραγικότητα της κατάστασης ή την αμεσότητα του κινδύνου και στις ευκολίες του σεναρίου, που καταφεύγει συχνά σε φτηνά σοκ και προβλεπόμενες ανατροπές. Παρόλα αυτά, ο πρωταγωνιστής Alban Ukaj ανταποκρίνεται με επιτυχία στις απαιτήσεις του ρόλου και η απόφαση του σκηνοθέτη να τον κάνει λιγομίλητο του δίνει την ευκαιρία να παίξει περισσότερο με το σώμα διατηρώντας σχεδόν μέχρι το τέλος σκοτεινές τις πραγματικές πτυχές του μυαλού του.