Ριβιουπόστ #8/2012: O Καράξ, ο Χάνεκε, ο Βίντερμπεργκ και τα υπόλοιπα παιδιά από το φεστιβάλ.

Λίγο ο φεστιβαλικός Νοέμβρης, λίγο οι παραδοσιακά γεμάτες κινηματογραφικά βδομάδες προς το τέλος του χρόνου, λίγο που αμελούμε να ποστάρουμε τακτικά τα τρέχοντα reviews (γιατί μπορούμε) και το όγδοο edition των ριβιουπόστ για την χρονιά που διανύουμε κατέληξε να είναι ασφυκτικά γεμάτο. Με τα highlights των Καννών να βρίσκουν το δρόμο τους στην εγχώρια διανομή και τον ελληνικό κινηματογράφο να επιστρέφει δειλά στο εμπορικό σινεμά που δεν προσβάλει τον θεατή, ο Νοέμβρης έκλεισε προσφέροντας πλήθος αξιόλογων επιλογών αλλά και τις συνήθεις απογοητεύσεις, στρώνοντας το χαλί για το ξεκίνημα της προ-οσκαρικής περιόδου  που θα κινηθεί σε πιο αμερικανικές περιοχές. Μέχρι τότε, διαβάστε την άποψή μας για την Βερολινέζικη Barbara και τα Amour, Rust and Bone, Holy Motors, The Ηunt, Killing them Softly και Lawless από τις Κάννες, τα φιλόδοξα εισπρακτικά Brave, Frankenweenie, Savages, Seven Psychopaths και (τύμπανα) Skyfall και τα ελληνικά Αν... και J.A.C.E. (Εντάξει, και το περσινό ξεχασμένο SuperClasico). Βαθιά εισπνοή και πάμε.

Review: Αν.... του Χριστόφορου Παπακαλιάτη

Ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι η πορεία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη θα κατέληγε στον κινηματογράφο. Ως αγαπημένο παιδί της ελληνικής τηλεόρασης (με πορεία που καλύπτει ήδη είκοσι χρόνια) και αποδέκτης τόσο της υποστήριξης του κοινού όσο και της συνήθους απόρριψης των κριτικών, ο Παπακαλιάτης παρουσιάζει με το «Αν…» την πρώτη του κινηματογραφική δουλειά, φιλοδοξώντας να ενώσει την αγάπη του για τον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο με την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Το «Αν…» ίσως φανεί πιο οικείο στο κοινό που έχει στηρίξει στην τηλεοπτική του πορεία τόσα χρόνια τον ηθοποιό/σκηνοθέτη/σεναριογράφο/μοντέρ/μουσικό επιμελητή/μπούμαν, όμως το ευτυχές είναι ότι, ανεξάρτητα από αυτό, το "Αν..." αποδεικνύεται δείγμα κινηματογράφου που έχει πλήρη επίγνωση του τι είναι και που δεν κοροϊδεύει το κοινό ούτε την νοημοσύνη του. Ναι, σαφώς και έχει τα ελαττώματά του, όμως, το «Αν…» παραμένει σε όλη τη διάρκειά του απενοχοποιημένα διασκεδαστικό και με εμφανείς καλλιτεχνικές ανησυχίες, ίσως κάποιες φορές αγκομαχώντας κάτω από το βάρος των φιλοδοξιών του, αλλά στο σύνολο του απόλυτα συνεπές με τον σκοπό που έχει θέσει ως ταινία: να μιλήσει δηλαδή για το σήμερα, συνδυάζοντας τους σύγχρονους αφηγηματικούς τρόπους με το ελληνικό κινηματογραφικό παρελθόν.