Venice Film Festival 2012: Superstar Review

Ο Martin Kazinski (Kad Merad) είναι ένας κοινός μεροκαματιάρης μέχρι την ημέρα που ξυπνάει, παίρνει το μετρό ως συνήθως, γίνεται αποδέκτης του περίεργου βλέμματος μιας γυναίκας, του ζητούνται αυτόγραφα και ξαφνικά, χωρίς προηγούμενο, η αντιμετώπιση του κόσμου προς αυτόν γίνεται αντίστοιχη με εκείνη ενός superstar. Ο κόσμος τον κυνηγά στον δρόμο, τα βίντεο που τον απεικονίζουν πετυχαίνουν δεκάδες χιλιάδες hits στο youtube και οι προσωπικές παιδικές του φωτογραφίες γίνονται αντικείμενο ενδιαφέροντος από τον υπόλοιπο κόσμο. Παράλληλα, μια τηλεοπτική παράγοντας, η Fleur (Cécile De France) αναλαμβάνει να "βοηθήσει" τον Martin να καταλάβει γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δε θα είναι και προς όφελος της ίδιας και της εκπομπής της. Καλώς ήρθες στον χώρο της δημοσιότητας, κύριε Kazinski.

Venice Film Festival 2012: The Reluctant Fundamentalist Review

Όταν στην Lahore του Πακιστάν απαγάγεται ένας καθηγητής του τοπικού πανεπιστημίου, οι υποψίες στρέφονται αμέσως στον επίσης καθηγητή, αν και ιδιαίτερα νέο, Τσανγκέζ Καν (Riz Ahmed). Όσο Αμερικανοί πράκτορες ετοιμάζονται να κάνουν ένοπλη έφοδο για να τον αιχμαλωτίσουν, ενας δημοσιογράφος (Liev Schreiber) καταφέρνει επιτέλους να τον συναντήσει για την συνέντευξη που κυνηγούσε καιρό, την στιγμή που το κοινωνικό κλίμα είναι ήδη τεταμένο εν μέσω φοιτητικών αναταραχών. Ποιος είναι τελικά ο Τσανγκέζ Καν και γιατί κατάφερε να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον όλων αυτών των ανθρώπων;

La Biennale di Venezia: Φώτα, κάμερα, 69o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.

Μία βδομάδα πριν το φεστιβάλ σηκώσει αυλαία και δώσει επίσημα την έναρξη του φθινοπωρινού βομβαρδισμού από πιο καλλιτεχνικές -θεωρητικά- ταινίες, συγκεντρώσαμε τις ταινίες από όλα τα παράλληλα τμήματα της φετινής Mostra και, όπως αρμόζει σε κάθε μεγάλο φεστιβάλ, το ντιεξομπλογκ ξεχώρισε τις προσωπικές του πολυαναμενόμενες συμμετοχές στο line-up. Περισσότερο νηφάλιο και λιγότερο επιφανειακά λαμπερό από ότι τις προηγούμενες χρονιές, για πρώτη φορά υπό την καλλιτεχνική επίβλεψη του Alberto Barbera, το φεστιβάλ επιχειρεί φέτος να προβάλλει τις καινούριες δουλειές καταξιωμένων δημιουργών αλλά και εντυπωσιακά (ελπίζουμε) ντεμπούτα σκηνοθετών που έχουν στόχο την παρουσίαση καινούριων τάσεων, ιδεών και ανόθευτων δημιουργιών. Παράλληλα, με 20 περίπου συμμετοχές από γυναίκες σκηνοθέτες, επιχειρεί να δώσει απάντηση στην κριτική που αντιμετώπισε το φεστιβάλ Καννών για την έλλειψη γυναικείων φωνών, ευελπιστώντας να το βγάλουν ασπροπρόσωπο. (Σημ.: οι επιλογές έχουν γίνει με καθαρά προσωπικά κριτήρια και η σειρά είναι κάπως αξιολογική)

The Dark Knight Rises Review και το τέλος μιας ολόκληρης τριλογίας

Αυτό που κατάφερε ο Christopher Nolan με τους τρεις Batmen δεν είναι μικρή υπόθεση. Ανέλαβε ένα παρηκμασμένο franchise στην χειρότερη στιγμή του, επιχείρησε να προσδώσει έναν αέρα αληθοφάνειας και σοβαρότητας (ακόμα περισσότερο από ότι ο Bryan Singer των X-Men) σε ένα καθαρά φανταστικό σκηνικό και, το δυσκολότερο από όλα, επεδίωξε να αναβιώσει την πίστη του κοινού στους ήρωες της DC, την στιγμή που η Marvel φαινόταν να έχει την μια επιτυχία μετά την άλλη. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, κατάφερε να μην εξαφανιστεί ως δημιουργός και οραματιστής ανάμεσα στις επιταγές ενός στούντιο.

Η προσπάθεια δούλεψε πολύ καλά στο Batman Begins, όπου είχαμε ένα ικανοποιητικό και συνοπτικό origin story, ένα πλήρες character arc που σαν βασική θεματική είχε τον φόβο ως σύμβολο και κίνητρο ταυτόχρονα, την δημιουργία μιας ολόκληρης πόλης και της αποδόμησής της και σε γενικές γραμμές την δημιουργία του ιδεολογικού πλαισίου στο οποίο ο Nolan θα επέστρεφε και στα επόμενα επεισόδια της ιστορίας του. Στο Dark Knight τα πάντα ανέβηκαν επίπεδο. Η δομή απέκτησε μεγαλύτερη συνοχή θυμίζοντας την ανάπτυξη ενός graphic novel παρά αυτή των μικρότερων αλληλένδετων συνεχόμενων ιστοριών μιας ongoing σειράς, η θεματική ξέφυγε από τον φόβο και αγκάλιασε την έννοια του χάους και η ερμηνευτική προσέγγιση του Heath Ledger ως Joker αποδείχτηκε ικανή για να τον καταγράψει για πάντα στα (τραγικά) βιβλία της ιστορίας. Οι προσδοκίες για το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας πλέον είχαν διογκωθεί επικίνδυνα αλλά, όπως ήδη είπαμε, ο Nolan τελικά αναδεικνύεται θριαμβευτής.

Newsflash, μέρος δεύτερο: Έκδοση κλεισίματος καλοκαιριού

Η επικαιρότητα τρέχει, αναπάντεχα γεγονότα συγκλονίζουν τον παράλληλο κόσμο της κινηματογραφικής πραγματικότητας και, αν και τίποτα δεν συγκρίνεται με την ανάβαση του Muntz στο Ziggurat (Up, 2009), αυτά είναι τα πρωτοσέλιδα στα οποία καλό θα ήταν να ρίξεις μια ματιά, πριν ανοίξεις την πόρτα και βρεθείς απρόσμενα αντιμέτωπος με το καινούριο δολοφονικό σχέδιο στο Gotham City ή την συγκινητική γέννηση ενός γλυκύτατου μικρού τερατακίου με πέντε κεφάλια, που πραγματικά έφερε δάκρυα χαράς στους γονείς του.

Around The Globe On A Reel, Στάση Όγδοη: Λονδίνο, σήμερα θα πάρουμε το μετρό.

Τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα στο Λονδίνο αυτή την στιγμή, ολυμπιακοί αγώνες and stuff, καταλαβαίνεις. Την πόλη που αγαπάμε να μισούμε, με τους ξενέρωτους Άγγλους, τα κλεμμένα μάρμαρα, το Big Ben, την γκρίνια για τον απαίσιο καθημερινό καιρό, την βασίλισσα, τον Τζέιμς Μποντ, τον Colin Firth (ναι, ξέρετε οι ενδιαφερόμενες για ποιες το έγραψα), τις ξεκάλτσωτες Αγγλίδες και τις 1534 γαμημένες επιλογές που έχει καθημερινά κανείς για να απολαύσει θέαμα κάθε είδους, από συναυλίες μέχρι εξεζητημένες παραστάσεις. Τέλεια ε; Ναι, οκ, ξεχάστε τα όμως τώρα αυτά, γιατί σήμερα θα φωτογραφήσουμε το περίφημο London Underground, σημείο συνάντησης εκατοντάδων ανθρώπων καθημερινά, προσφιλές μέρος καταδιώξεων και παρακολουθήσεων, καταφύγιο του πληθυσμού κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και σαφέστατα zombie-friendly περιοχή, όπως αποδεικνύει περίτρανα το παραπάνω αφισάκι από το Shaun of the Dead.

The Dark Knight Rises: Yay or Nay

Δέκα μέρες σχεδόν μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του, το Dark Knight Rises πλέον έχει εξαπλωθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες ανά τον κόσμο, δημιουργώντας ποικίλες αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων και φανατικών εξάρσεων από τους υπέρμαχους του ανυπέρβλητου της τριλογίας του Νόλαν, σε βαθμό που οποιαδήποτε αρνητική άποψη να θεωρείται απαράδεκτη ή/και κατακριτέα. Με την ελληνική πρεμιέρα να έχει προγραμματιστεί για τις 21 Αυγούστου, το ερώτημα που αφορά το κοινό είναι αν αξίζει η προσμονή ή αν πρέπει να παραμείνει συγκρατημένο περιμένοντας την απογοήτευση. Χωρίς να μπαίνουμε σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, (δόξα τω Θεώ, υπάρχει χρόνος μέχρι τις 21 του Αυγούστου), η άποψη του ντιεξομπλόγκ είναι ότι ο Νόλαν, ναι, κατάφερε να κλείσει ικανοποιητικότατα την τριλογία του σκοτεινού ιππότη και αυτά είναι κάποια γρήγορα points που το αποδεικνύουν, spoiler-free and all.

Ριβιουπόστ #6/2012: The Amazing Spider-man & Friends

Από το τελευταίο installment των ριβιουπόστ πέρασε καιρός, παρεμβλήθηκε ένας Προμηθέας αλλά και ο Wes Anderson (ο οποίος μάλλον αντιμετώπισε μια όχι και τόσο πετυχημένη στρατηγική προβολών που περιόρισε την διανομή της ταινίας του μόνο σε θερινές αίθουσες ανά την Έλλάδα) και πολλά (μα πάρα πολλά) έργα που στριμώχθηκαν στις μειωμένες, λόγω καλοκαιριού, αίθουσες της επικράτειας. Αυτή την εβδομάδα σηματοδοτεί, φυσικά, η πρεμιέρα του Amazing Spider-Man, που αποτελεί το πρώτο μεγάλο blockbuster του καλοκαιριού και που οι φίλοι του ντιεξομπλόγκ @irinivn και @Rebelli0n φρόντισαν ήδη να κριτικάρουν εδώ και καιρό, εν αναμονή της επιστροφής του Σκοτεινού Ιππότη, λίγο μετά τα μπάνια του δεκαπενταύγουστου, στις 21 Αυγούστου. Στη συνέχεια, ακολουθεί μια γρήγορη (ή και όχι τόσο γρήγορη επιλεκτικά) ματιά στις ταινίες που κυκλοφόρησαν (και καταφέραμε να δούμε) το τελευταίο διάστημα.

The Red Coat: Από το The Grain Train Robbery, στο Don't Look Now και beyond.

Όποιος με γνωρίζει, γνωρίζει και το το πάθος μου για μία συγκεκριμένη ταινία, που κατέχει την κορυφαία θέση στην λίστα της καρδιάς και του μυαλού μου. Το Don't Look Now του Nicolas Roeg αναμφισβήτητα υπήρξε καθοριστικό στην εξέλιξη του μέσου κι επηρέασε με την αντισυμβατική του αφήγηση και το ανατρεπτικό μοντάζ, τόσο άμεσα όσο και περισσότερο υπόγεια, την επόμενη γενιά κινηματογραφιστών και δημιουργών. Αυτό όμως που έμεινε περισσότερο χαραγμένο στην συλλογική μνήμη είναι το χαρακτηριστικό κόκκινο παλτό, σύμβολο του επικείμενου θανάτου και της τραγωδίας, μεταίχμιο ανάμεσα στον ερωτισμό, το πάθος και τον θάνατο (τα λέει εξαιρετικά εδώ). O Roeg δεν ήταν βέβαια ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυτό το σύμβολο, ήταν όμως εκείνος που το ανήγαγε σε cult status και εικονικό κομμάτι του κινηματογραφικού κόσμου. Αυτά είναι τα στιγμιότυπα της ζωής ενός κόκκινου παλτό.

Χίλιοι τίτλοι ΕΡΩΤΑ: Ελληνικές πρωτότυπες (εμ, όχι τόσο) αποδόσεις.

Είσαι σε δημιουργικό τέλμα, είναι μεσημέρι, έχεις κανονίσει κάτι για μετά την δουλειά και σε πιέζει η ώρα να μεταφράσεις τον τίτλο για την επόμενη ταινία του στούντιο άμεσα; Δύσκολη η θέση σου, δύσκολη στιγμή και γενικά, όμως υπάρχει λύση που είναι και αποτελεσματική και δοκιμασμένη και βγαλμένη από το βιβλίο με τα κλισέ, η οποία θα σου λύσει τα χέρια. ΈΡΩΤΑΣ. "Έρωτας στην βεράντα", "Χειμερινός έρωτας", "Έρωτας με χταποδάκι και μεζέδες στο τσιπουράδικο", "Έρωτας στο διαστημόπλοιο με φόντο το άλιεν", "ο κρυφός έρωτας στην Σπιναλόγκα", δεν μπορείς να φανταστείς τις πιθανότητες που ανοίγονται μπροστά σου. Και φυσικά, μιλώ με αποδείξεις. Τον τελευταίο μήνα, το Moonrise Kingdom έγινε "O Έρωτας του φεγγαριού", το Deep Blue Sea κατέληξε το "Βαθύ μπλε του έρωτα" και το La Delicatesse της επόμενης εβδομάδας προέκυψε με λίγο (σ.σ. καθόλου) φαντασία ως "Επιστροφή στον Έρωτα". Με βρίσκεις υπερβολικό; Περίμενε, έχω κι άλλα.