Η παράνοια η ίδια ήταν η σημερινή βραδιά που ξεκίνησε ως ένα τυπικό dinner στο Cambridge και κατέληξε σε μία υπερπαραγωγή ελληνικού καφέ και μπόλικο διάβασμα-ερμηνεία του κάθε φλιτζανιού. Για όλα κατηγορήστε την Χριστίνα, την οικοδέσποινά μου, που κάτι είχε σήμερα και είχε τον ασταμάτητο από φονικές ατάκες. Μπορεί να φταίει και η κούραση που ενεργοποίησε τον αυτόματο πιλότο. Μπορεί να έφταιγε και ο καφές, που ήταν και μερακλίδικος και δεν τον τσιγκουνεύτηκε και ο κύριος. Μπορεί από την άλλη να έφταιγε και το γεγονός ότι ο φίλτατος Βαγγέλης ξέρει να λέει καλά το φλιτζάνι, δεν είμαι σίγουρος.