.jpg)
Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς το γεγονός ότι ο Κόρνελ Μούντρουτσο μπορεί να συνθέτει εντυπωσιακές, απόλυτα κινηματογραφικές εικόνες. Από την (κυριολεκτική) όπερα της Johanna και την ποιητική διάθεση των εικόνων του Delta έως τους εντυπωσιακούς καμβάδες του Tender Son - The Frankenstein project, κάθε κάδρο των φιλμ του Μούντρουτσο έχει μια τραχιά, υποβλητική γοητεία που σε προκαλεί να θέλεις να ανακαλύψεις ολόκληρη την φιλμογραφία του. Η αρχική σκηνή του White God, με τα δεκάδες σκυλιά να τρέχουν με μανία στους εγκαταλελειμένους, σχεδόν μετα-αποκαλυπτικούς, δρόμους της πόλης καταδιώκοντας ένα νεαρό κορίτσι, έρχεται να επιβεβαιώσει την μαεστρία του στην εικαστική αρτιότητα των εικόνων. Ταυτόχρονα, όμως, το White God είναι και η ταινία που ξεγυμνώνει μια και καλή την σεναριακή αδυναμία του, αποκαλύπτοντας ότι, δυστυχώς, ο Μούντρουτσο δεν γνωρίζει πώς να χειριστεί ουσιαστικά τις πρωτότυπες κατά τα άλλα ιδέες του στην εξέλιξη του σεναρίου του.
