Γενικώς, έχω ένα θέμα με τις αφίσες ταινιών. Αν και δεν τις συλλέγω (αν δεν μπορείς να την αναρτήσεις κάπου, είναι κρίμα να την χαντακώσεις σε κάποιο σκοτεινό ντουλάπι, θαρρώ), μου αρέσει να ψάχνω διεθνείς εκδόσεις τους ή σπάνιες εκτυπώσεις τους και να τις συγκεντρώνω (τουλάχιστον) σε ένα ψηφιακό αρχείο. Υπάρχει και το (εν αναμονή) project σχετικά με τις αφίσες στα δωμάτια των κινηματογραφικών ηρώων το οποίο κάποια στιγμή ελπίζω να παρουσιαστεί (κάθε βοήθεια ευπρόσδεκτη), όμως η δυσκολία του όλου εγχειρήματος καθυστερεί την διαδικασία ολοκλήρωσης. Παράλληλα, τις τελευταίες ημέρες με έχει πιάσει μία μανία να δω σχεδόν όλη την φιλμογραφία του Αντρέι Ζουλάφσκι από την αρχή, με αφορμή την επαναπροβολή του Possession, που δεν είχα εκτιμήσει (λανθασμένα) στην πρώτη του προβολή, χρόνια πριν. Πού καταλήγει όλο αυτό το παραλήρημα, αναρωτιέσαι; Απλούστατα, καταλήγει στο ότι στην προβολή του L' important c'est d' aimer (ή αλλιώς That Most Important Thing: Love αγγλιστί) βρήκα τον θησαυρό που αναζητούσα.
